(*' ) 



Dat men een voorwerp opnoeme, het zij uit het rijk der naiuur, 

 het zij uit dat der wetenschappen en kunsten , waarvoor zij geene 

 gepaste bcnamingen heeit. Wat nicer is , en waarin wel het vooi- 

 naamste kenmerk van den rijkdom eener tale bestaat, zij bezit eene 

 menigte van woorden, geschikt om de afgelrokkenste denkbeelden, 

 met derzelver fijnste schakeringen, aan te duiden. (i) Waar is 

 de wijsgeer , waar de kunstenaar , waar de geleerde , dien zij ver- 

 legen laat? Een ieder wordt naar zijne behoefte gediend ; elk vindt 

 de noodige bewoordingcn, waarmede hij zijne gedachten omkleeden 

 en verstaanbaar maken kan. 



Men werpe vrij ons voor de uitheemsche woorden, zoo vaak, ter 

 uitdrukking van sommige zaken, in onze taal gebezigd. Mag men 

 het der tale wijten, dat zij wordt onteerd? Zij, die zulke rijke schat- 

 ten bezit, kan meer dan eenige andere taal vreemde hulp ontberen. 

 Maakt zij al eens (waar in de Latijnsche taal haar wel is voorgegaan ) 

 van lu-t xiiiheemsche gebruik, men houde dat voor eene inschik- 

 kelijkheid jegens aangenomene uitdrukkingen, en men wijte het aan 

 de veelal onbepaalde beteekenis dier uitdrukkingen zelve, dat zij zich 

 niet zonder omslagtigheid laten ovei brengen in eene taal , wier ka- 

 rakter juistheid is. (2) 



Niet minder rijk vertoont zich onze taal in hare verscheidenheid 

 vandeftige en keurige woorden, van eigenaardige , krachtige spreek- 

 wijzen, van beeldrijke, schilderachtige en klanknaboolsende uitdruk- 

 kingen, welke ler verheffing en verfraaijing van een opstel zoo veel 

 bijdragen, en den Redenaar, vooral den Dichter te stade komen, 



(1) SIEGENB. , Verb, over den rijld. en de vovrtreffl der Ned. taal, bl. 33 - 7. 



(2) SIEGEN B. , Rede v. over het verb, lustchen de taal en het volkak. der Ned. bl. u o , 1 1 1 . 



