't speleji en dartelen, zonder dat zij er zelve om denlcen, die wel 

 nieuw zijn , doch geen de minste gedaante van nieuwheid ver- 

 toonen ; en die men niet alleen verstaat , maar zelfs niet anders 

 aanhoort dan als de zulke , waaraan men dagelijks gewoon is. 

 Waarlijk eene Goddelijke taal ! waarin het den kinderen zelfs 

 vrij staat , 't geen HORATIUS klaagde , dat aan hem , YIRGILIUS en 

 VAIUUS misgund wcrd ! De woorden zijn bij ons zoo talloos als 

 de gedachten. (i) 



Ja wel eene Goddelijke taal! Wie uwer herhaalt niet opgetogen 

 van verwondering rnet mij dien uitroep , na zulke voortreffelijke 

 eigenschappen overwogen te hebben ? Maar wie verlangt nu ook 

 niet te weten , hoedanig het gebruik zij van eene zoo schoone 

 taal gemaakt , en of wij ons op voortbrengselen mogen verheflfen , 

 der stofFe waardig , welke zij aanbiedt ? Valt ook dat onderzoek 

 gunstig uit , het zal den luister onzer tale niet weinig verhoogen , 

 en eene des te sterkere uitnoodiging ter barer beoefening zijn. 



II. 



DE taal niets meer dan een middel zijnde ter verzinnelijking 

 onzer gedachten, prijst zich wel het sterkste aan door haren 

 voorraad van allerlei kunstgewroohten. Zoo deze ontbreken , hoe 

 rijk en schoon eene taal ook zijn moge , zij mist de gelegenheid 

 om haren glans naar buiten te openbaren ; gelijk aan het onbe- 

 werkte goud, dat, in weerwil van deszelfs waarde , het oog niet 



(i) H. DE GROOT, fergelijling der Gemeenebesten , vertaald door MEERMAN , 

 D. III. bl. 99. Zie ook SIEGENB. , over den rijkdom en de voorlreffel. der Nederd. 

 taal, bl. loa , enz, 



\ 



