den grootsten roem behaalde? (i) Wie bemerkt niet, dat ik 

 HOOFT bedoele? Waarlijk, men weet niet, wat men in hem het 

 rneest bewonderen zal , of de verhevenheid zijner gedachten , of de 

 natuurlijkheid zijner schilderingen, of de geestigheid zijner slagen, 

 of de fijnheid van zijn gevoel , of den zwier en kracht zijner uit- 

 drukkingen , of eindelijk de gemakkelijkheid , waarmede hij de 

 taal naar allerlei buigingen kneedt. Bescbaafd gelijk VIRGILIUS , 

 zacht zoo als TIBULLUS , bevallig als ANAKREON , teeder gelijk 

 PETHARCHA , streelt hij ons oor , en boeit hij ons hart. 



Ook op u roemt Nerlands taal , eerbiedwaardige doch vaak mis- 

 kende CATS ! Wie was u als Zede- Veld- en Minnedichter gelijk ? 

 Wie zong meer voor het hart? Wie wist zoo als hij het nut met 

 het vermaak te paren ? Hoe gemakkelijk rollen zijne verzen ! 

 Welke zoetvloeijendheid ! weelderigheid en ongekunstelde beval- 

 ligheid ! Hij komt Ovimus op zijde. Wat men ook in CATS berispe, 

 hij heeft als volksdichter eene onschatbare waarde, en verdient 

 ten voile de achting , welke de onverbasterde Nederlander hem 

 te alien- tijde schonk. 



Wilde ik zoo voortgaan , en de reijen onzer vaderlandsche 

 Dichteren doorwandelen : waar zoude ik eindigen? Zoo talrijk is 

 de inenigte, welke zich aan ons bewonderend oog vertoont! Wij 

 zien daar eenen HUYGENS, die, door zijnen puntigen, geestigen , 

 kruidigen dichttrant , den roem van MARTIAAL verdooft. De edele , 

 gevoelvolle DE DECKER verrukt ons door zijne zachte, bekoorlijke 

 taal. De lieftallige JONCKTYS vloeit van geest en natuurlijke schoon- 

 heden over. ANTONIDES, hoe weelderig van vernuft, neemt eene 



(i) BRANDT } het teven van HOOFT en Lofrede op denzelven. 



