tionem fugiemus quam indociles affectaut animi , quibus omnis freni 

 excussio ingenii signum videtur; qui ideo viribus se prapollere et 

 exuberare confidant , quod sint ferendi jugi impotentes ; qui errandi 

 licentiam sumniis aliquando viris condonatam, sibi, eodem jure , 

 homunciones vindicant ; quique ingenium arte carere posse , et 

 arte ipsi et ingenio carentes , continuo jactitarit. 



Ejusmodi demum comparataB lectiones non disciplinam tantum, sed 

 et litterarum fata nos edocebunt; hincque discemus, quas nonnulla 

 scribendi genera mutationes passa sint ; quid epici carminis elegan- 

 tise seposita, aul certe fastidita Greecorum mythologia detraxerit ; 

 quid , popularium legum deleta auctoritate, eloquentia perdiderit ; 

 quid e philosophorum commercio acceperit ; quid , ut damna resar- 

 ciret , ex religione christiana deprompserit , quam verse ac nativse 

 i'acundiae uberrimam nutricem esse , tarn doctrina, quam exemplo, 

 ostendit summus Joh. Aug. Ernesti , immortaliter de Litterarum 

 et Theologize studio meritus : qusenam ilia tandem recentiorum in 

 litteris inventa sint quorum non ita multis abhinc annis, veluti in- 

 genii parturientis novi prodirent et admirandi foetus , tantopere extol- 

 litur excellentia : an revera nova, aut potius e veteribus renovata, 

 et adjectis perfecta minus quam deformata ornamentis. 



Hinc artium origine , increments , perfectione , decrescentia , 

 vicissitudinibus descriptis , ex prateritis futura colligemus , agita- 

 taque toties in medium revocabitur queestio, utrum , sicuti ca?tera 

 mortalium, lato quoque litterse pareant; quod quidem cum nimium 

 convincat et veterum et recentiorum experientia , turn ipsa ratione 

 confirmabitur. Nihil enim crescit quod non minuatur; nihil ad 

 summum pervenit quod non decidat; artibusque, ut imperils, sua est 

 in ipsa magnitudine ruina causa. Eximii prirnum in omni genere nas- 

 cuntur et eminent scriptores, qui prsecipuas , natura magistra, sedes oc- 



