(65 ) 



verbum . tabulae color . illud esl artefactis significalio : ab hac ilia vitam nm - 

 tti.mtiir : 1 1 nit LSI | in- sigiiificationis miraculo marmori spiritus additnr, motus atqiie 

 anima telas cornmunicantur. Quantum euim valet in atnantetn blandus et tener 

 oculorum conjectus ab amira , tantum valet apta , atque abundans significatio 

 in eimi qui rem pulchram contemplatur. Quam multa loquuittur oculis et co- 

 gitatioiii tot amabiles Raphaelis et Dominicani Yirgines ! quis eis ut subrideat 

 promitn so uon scnlit, sicque vel inscius non agilur, ut quanta ista sit signi- 

 lir.iiioni.s virtus confitcatur ? Hanc autem qua perinsignes sunt significandi po- 

 testatem si aufleras , mortem ipsis procul dubio dabis , utpote qui deleveris vitas 

 intelligentis motum , quae materiam ipsam pervadere videlur. 



Hanc cquidem de qua mox dicebamus pulcliri noiam maximi liquet esse 

 moment!} altcram autem venustatem quam vocamus (la grAce) qua? ex ipsa 

 significandi vi potissimum descendere videtur, minoris esse ponderis nemo sanus 

 affirmabit (i). Nascitur autem venustas, ex occulta quadam iliecebra , et ejus- 

 modi situ et habitu quos Quintilianus Eurythmiam diccbat. Optima dos est quae 

 definiri vix possit et ex qua purus , neque propter utilitatem conceptus amor 

 rebus conciliator. 



Collectis vero jamjam notionibus quas de pulchro in universum mox statue- 

 bamus , jure defendimus : oblectationem ex intuitu v. c. pulchrae statute ortain , 

 in 1 ' pretio matcriae qua ipsa conflalur , nee ejus ad fmem cerium habilitate , 

 nee deniquc aliqua quacumque militate niti ; mullo polius hanc statuam quatenus 

 pulcliram per se absolutoque modo placere, quatenus sub formis ideale com- 

 monstrat , ex cujus perceptione cjusdem cum ratione convenientia elucescat et 

 detegalur ! Ex quibus inferimus rem pulcliram dici non posse , nisi rationis ideam 

 contineat quae formae perceptionis tanquam materia fundamenlo sit. Pulchritudo 

 igilur aliud nihil est quam ea rei proprietas , qua haec forma sua individua 



(i) ir La gr;\ce est la nuance la plus delicate, la plus fugitive, la plus precieuse du beau; 

 K elle est instinct de bicnvcillance , {(ear et parfum de la bonte naive et timide; elle se perd 

 ir dans le sublime, cominc la vapeur argcnlee du matin, dans les premiers rayons du soleil. 

 Mauias, Thcotie du beau et du sublime. Paris 1824 > pag- >& 



9 



