67 



CAPUT SECUNDUM. 



PLUUIUM DE PULCHRO SENTENT[2E PERPENDUNTUR. 



Inter antique? Plato primus liiit qui dc pulchritudine disseruit. Necessario 

 roiiligil ut di\ in,r mentis philosophus dialogis sententiam suam explauans pul- 

 diii (I.., i MM. i ni nou magis absolveret, quam pro dialogi brevitale atque ratione 

 licebat. Rem utique secuudum systematic legem neuliquam aggresso , cura major 

 eral de eo quod pulchritudo non sit, quam de ccrla explorataque ejusdem no- 

 lioue el conditione. Tamen etsi circa hoc argumentum severe non egerit philo- 

 sophus |>i.i si.mii.-Mimi.s. nihilominus rei caeteroquin obscurae baud parum luminis 

 iutulit , nee non plurima e propria vena deducta explosit quae nonnullos e 

 recentioribus fugisse videnlur, uoliouesque discrevit qua: apud bos saepius nou 

 discernuntur. Sic recte pulchrum nee amoenum (Tagreable) uec jucundurn nee 

 utile esse auimadvertit ; et proxime quidcm ad veram pulchritudinis notionem 

 accedit quum pulchritiidinem in idea, sen specie perfectissima quadam causain 

 ultimam habere praedicat. Ast non potuit uou fieri quin totum ejus systema ex 

 iis oleret quae defenderat in Mnenone , ubi discere aliud nihil esse quam me- 

 minissc defendit; eoque pronior in hoc dogma fcrebatur, quo rnelius consentiret 

 cum praeexislcntia animarum, quam immortalitatis causa admiserat. Inde omnis 

 sibi consequens postulat , ut idea , qua pulchriludo conficitur , sit idea ab artifice 

 acquisila dnm in numinis sinu fovebatur; quorum autem defendendorum , for- 

 tasse pra?ter idearum innatarum fautores , studiosum nunc invenires neminem. 



Deliuilio , quam Aristoteles condidit procul dubio ilia Platonis minus ab- 

 solnla, atque plurimum manca est. INon solutn enim quid pulchritudinis notas 

 interims constituat non docet . (plane nimirum taceudo , qua: sub formis 



9- 



