( 77 ) 



Hume noil habet, calatno hanc pulchriludinis forrnam dclcrc quae ferit aurcs , 

 praestantissimaque tot artis musieae specimina oblivion! mandare ! et nisi verbo 

 scriptor abutatur , culpa liberari non potest. Circa causam autem c qua pulchri- 

 tudinem derivat , brevi , ubi magis erit opporluuum , fusius disputabimus. 



Clar. liouterweck illud in generc pulclirum habet quod sua in animum ad 

 hoc disposition impressione ant immediata out mediata festhetica? necessitate 

 sccundum universalem et immutabilcm legem illius quod in existentia vere hu- 

 mana naturale atque rationi corweniens sit , vel relative vel absolute satisfaciat. 

 Cujus quidera fusions explications auctorem , fefellisse non videlur vera causa 

 delcctationis ex pulchri pcrceptiouc descendentis. ( Hie quidem sensus jucundus , 

 quo deiuulcemur , ubi res pulchra coram observatur, ex eo partim nascitur , quod 

 animi > percipienti , modus agendi talis procuretur , qui ratiouis ipsius legibus con- 

 forniis sit) Asl quae cogitabat non dislincte satis et enucleate persequebatur. Quo 

 consistit illud quod in existentia vere humaua nalurale alque rationi conveniens 

 est i* qiKi'iiam cst ilia universalis et immutabilis lex , secundum quam aesthelicae 

 necessilati salisfieri potest P sic jure quaerimus , quin delinitio quaerentibus respondeat. 



Clar. Smith pulchri nomine venit quidquid sympathise sensum excitat, hoc 

 est, sensum luuic quo disponimur ita ut aliorum afTectiones seiitiamus : utique 

 nou inticias ibimus, rem pulchram quae sua vcntistate necessario nos commoveat, 

 usque cum spectatore quasi conceuturam esse : itaque quisquis sensum suum 

 (sentiment) ad melioris judicii normam exegerit, terrori depellendo par fulurus 

 nou est , ubi laocoonta viderit } facundius enim miseri parentis vox miserabilis 

 cor cjus alloquetur ; cordeque jam commoto sensim sensimque in animam ipsam 

 dolorem ingeret. At constans uego sympathiam nonnisi ex pulchris nasci: quod 

 unico quidem exemplo conflrmatum volumus : ruptij repenle limitibus, pagos 

 integros vorat mare : iugens hominum copia iustanti periculo iucassum reluctantes 

 undis hauriuntur, et subducuntur oculis ! quis , rogo , tarn ferreus tarn inexpug- 

 nabilis raisericordias pereuntium mala doloremque non dolebit f ipsene Smith 

 suae sententiae servieus , pulclirum exclamaret, quod cunctis horridum esset! 



Sequcntia porro de pulchriludine Clar. Dubos profitetur : (i) Les beaux 



(i) Reflections critiques sur la peinture. 



