( 122 ) 



PAPxS ALTERA 



BREVEM CIVITATUM GR.SCARUM COND1TIONIS, ALEXANDRO MORIENTE , EXPOSITIONEM 



EXHIBENS. 



CAPUT I. 



Exstincto in ipso astatis ac victoriarum flore Alexandro magno , triste apud 

 omnes tola Babylone sileutium fuit. Sed nee devictae gentes fidem nuntio habue- 

 runt, quod ut invictum regem, ita immortalem esse crediderant. Ut vero mortis 

 ejus fides adfuit, non ut hostem, sed ut parentem luxerunt. Contra Macedones 

 versa vice non ut civem ac tantae majestatis regem , verum ut hostem amissum 

 gaudebant , severitatem nimiam et assidua belli pericula exsecrantes. Hue acce 

 debat , quod principes regnum et imperia , vulgus militum tliesauros et grande 

 pondus auri velut inopinatam praeclam spectabant 5 illi successionem regni , hi 

 opum ac divitiarum baereditatem cogitantes. Caeterum non ut Iseli ita et securi 

 fuere principes , omnibus unum locum competentibus 5 nee minus milites quam 

 invicem se timebant, quorum et libertas solutior et favor incertus erat (i). Itaque 

 omnia Alexandri morte in tanta sunt perturbatione versata , ut Leosthenes Ma- 

 cedonum exercitum similem Cyclopi esse diceret, qui, oculo amisso , hue illuc 

 manus porrexit , quo iret nescius (2). 



Ex hoc rerum statu nonnisi multa mala profectura erant, facileque omnes 

 qu33 secuta sunt mentibus augurabantur. 



Ut vero quis intelligat quanta in principio esset trepidatio , satis ,est dicere 

 Alexandri corpus nonnullos dies neglectum jacuisse (3). 



Postquam mullis se altercationibus exagitassent Macedones , Alexandri fratrem 



(1) Justin. XIII, l, 2. 



(2) Plutarch, de forlnna Alex. oral. I, 4- 



(3) Quint. Curt. X, 28. .Elian. V. H. XII, 64. 



