PARS SECUNDA. 



DE OPHTHALMIA QUOAD EPIDEMIAM. 



Auctores plurimi referunt ophthalraiam variis epochis epidemia? grassatam 

 fuisse , id est ipsam accidentaliter multos aggressam esse individuos, effectu cau- 

 sarum regioni . quam inhubitabant , hand inliarrcntinm , vel causis morbificis , 

 quas haec regio occultare potest, unius momenti activitate auctis. 



Observatione constat , idque in controversiam non adducitur , aerem atraos- 

 phericum locum praebere posse ophthalmia; epidemicae , non solum qualitatibus 

 ejus physicis, ut temperie , seu frigida, seu calida, humiditate atque motus 

 ejus velocilate , praecipue quum harum modificationurn quoque tempore plus mi- 

 nusve longo perstat , aut subito sibi invicem succedunt 5 sed et proprietatibus 

 peculiaribus quas cerlis in circumstantiis induit. Saepius mini visum fuit , in 

 morbis catarrhalibus epidemicis , causa aflectionem pulmonum, ventriculi aut 

 Jnlestinorum determinante , ophthalmiam plus minus intensam , iisdemque charac- 

 tericis insignitum provocari 5 et nolum habemus , quura conslitutio quaedam 

 atmospherica diu permansit, certa organa disposuissc ut subsequente constitu- 

 tione , prae caeteris afliciantur , et quae de causa mutationes atmospliericae annique 

 iDtemperies tantus epidemiarum catarrhalium fons , tantutn in membranam 

 adnatam non saevircns, quantum in alias texlus mucosi paries? Tune animad- 

 versum fuit theoria facile explicandum phacnomenon. Quod , quum membrana 

 mucosa intestinalis afllcerelur, fluxus dysentericus orirelur, solutio ophthalmias 

 celerrime perficeretur. Ophthalmia laborantem alvi profluvio corripi , bonum , 

 dixit Hippocrates (i). At observarunt , aiTecta mucosa apparatus respira- 

 toi ii , aut serius aut minus complete morbum emendari. 



(i) Sect. 6 , aphor. 17. 



3a 



