( 264) 



PARS TERTIA. 



DE OPHTHALMIA MILITUM. 



Sic de ea re exhaustis , ut ita dicarn 7 omnibus scientiae necnon eloquentise 

 fontibus , jure merito credi potuisset nullum jam exercitus nostri Medicis dis- 

 putandi , et sibi invicem contra dicendi locum superesse ; cunctos jam errores 

 quos multi in hujus ophthalmiae causis invesligandis secuti fuerant relictos , et 

 in eeternum oblitos 5 omnes denique vel prsejudiciorum tenebris maxima ob cae- 

 catos tandem veritatis lucem oculis accepturos. 



O vanae hominum mentes ! O spes incassum conceptae ! Nunc , etiam , noa- 

 nulli sunt qui vera agnoscere recusantes eadem abolere , falsaque alia in locum 

 errorum subsituere non erubescunt. Hasc igitur pessimae illius ophthalmiae -sors 

 erit, ut non tantum calamitatum cujusque generis, sed vanarum etiam discep 

 tationum genitrix vivat male faecunda ! 



Cum tantum illas quas de ophthalmiae causis typis mandarunt doctor Seutin , 

 Delemarre , Yleminekx , et praesertim Vansevendonck , sine ullo partium studio 

 dijudicandse essent opiniones observationesque , nonnulli inter exercitus nostri 

 Medicos nihil antiquius habuisse videntur , quam illis mero disputationis , amore 

 contradicere et antiquatis obsoletisque opinionibus indulgere , quae accuratissimis 

 observationibus gravissimaque factorum analysi repetitisque , non semel expe 

 rientiis jam diu abolendae fuissent. Ea vero sors est hominum qui viribus 

 ingenii pollent ut saepissime notionum perabsurdarum , quas ipsi sibi animo fmxe- 

 runt amore flagrantes , alios quoque per maxime ridicules errores secum trahant , 

 et gravi facultatum suarum auctoritate , vias a vero deflectentes quas ipsi secuti 

 sunt caeteris faciant religions : quod etiam ad obtinendum quidam universas 

 doctrinae necnon eloquentiae vires depromere non erubescunt. Hoc paucis nostr 



