PR^EFATIO. 



soepius jam modo huic , modo illi quaestloni respondendi , honorifico cer- 

 taminis praemio excitus , ardor me cepisset , semper autem aut ipsa argument! 

 diflkultas . aut temporis defectus aliaeve multae rationes , quominus consilium 

 exsequerer impedivissent , quo tempore maxime ab hoc proposito alienus mibi 

 et remotus animus esse coeperat , forte ecce fortuna , in manum incidit quaestio 

 a Nobilissima Facultate juridica Leodiensi praecedenti anno proposita. Quae , cum 

 ex medio jure civili romano petila, summa cum utilitate tarn parum ditiicul- 

 tatis prima fronte jungere mibi videretur , ut facile aliquod saltern ad earn 

 responsum intra qtiatuor tantum , qui mihi adhuc supererant , menses dare 

 possera 5 in ipsam adeo quaeslionis materiam diligentius inquirere coepi } quo facto 

 tot et tantis mox undique me inclusum vidi et implicitum tliliirultatibtis. ut, nisi 

 ab incepto jam aliquatenus opere post toties jam vana consilia , desistere 

 iterum puduisset, ad graviorem bane qurrstioncm qualecumque responsum 

 absolvere desperassem. At tamen cum audaciae quotidie , ipse me accusa- 

 rem qui varias de re tarn obscura atque incerta, qualis lex Cincia, virorum 

 doctissimorum senlentias et conjecturas ad novum fragmeutorum vaticanorum 

 lumen recensere auderem , tamque late patentem , qualis donationum in jure 

 romano campurn , tanlis temporura angustiis percurrere conarer quo nliquo 

 modo saltern audaciam . quoeque in ipso opere forte aclsint festinationis indicia , 

 excusarem , nil nisi proverbium mihi restabat quod et ipsi adeo response non 

 ineptum duxi proefigere. Vaticanorum autem illorum fragmenlorum duo hue 

 pertinent tituli , quorum alter inscribitur ; quando donator intelligatur revocasse 

 voluntatem j alter , de donationibus ad legem Cinciam. Postquam igitur de 

 donationibus primum universe quaedam in compendiis legissem, mox ad legem 

 Cinciam aiiimum adverti , quaeque de ea scripserunt viri clarissimi Broramerus 



