( 536 ) 



imprimis et Savinius , diligenter legi ut illorum opiniones fragmentorum , quae 

 de ilia praecipue lege agere animadverteram , ope et auxilio , quantum fieri posset 

 exaruinarem. Qua propter in legendis et relegendis vaticanis illis fragmentis unice 

 occupatus tandem eo me rem produxisse putabam , ut quaa fuisset legts Ginciae 

 vera mens ac sententia , efficere inde possem. Cui tamen rei rite constituendae 

 magno me doleo auxilio et adjumcnto carere debuisse quod elegantissima omnique 

 laude digna dissertatio a doct. Rudorff de ea conscripta , si prius ad meam 

 pervenire potuisset notitiam , baud dubie mihi attulisset. Jam vero cum duobus 

 demum ante mensibus ; quam responsum ad nobilissimam facultatem juridicam 

 mitteudum esset, Berolini prodierit vix ante mibi in manum venire potuit, 

 quam Cl. Warnkoenig ( cui donum illarn ipse auctor miserat ) quarto jam post 

 finitam operam mense , certiorem ea de re me fecerit , simulque ipsam disserta- 

 tionem legendi benevole occasionem mihi dederit ac facultatem. Caeterum 

 cum ipsa lege Gincia valde conjuncta esse videns , quaecumque ad formain 

 donationum pertinerent, ipsam formam donationum universe, prsemissis generali 

 donationum notione ac divisione , historica ratione a lege Gincia ad Justinianum 

 usque persequi placuit. Qua graviori operis parte absoluta , in altera , qua de 

 singulis donationum generibus in specie egi, aliam aliqualenus ingredi debui 

 viam 5 cum , quae mihi in priori facillima et optima videbatur ( quia de una 

 semper eadernque re forma uempe donationum agebatur ) divisio per aetates , 

 earn in altera hac parte (ubi de pluribus diversisque rebus agendum erat) 

 non sine magna rerum confusione adbibere me posse sentirem. Gonjunctis igitur, 

 quae ob rerum cohasrentiam conjungenda, sejunctis, quae ob difFerentiam et 

 diversitatem sejungenda videbantur, ita tamen, in siugulis processi , ut quantum 

 fieri potuerit , historicum cujusque rei progressum , et quomodo per varia per- 

 sonarum rerumque jura , ratione veluti donandi facultatis , donationum effectus 

 ad Justinianeum jus pervenerit, diligenter indicaverim. Qua in re explicanda 

 si non prorsus omni subinde successu carucrim , fragmentis lubenter vaticanis 

 acceptum fero , unde licet non tanta quanta legi Ginciae, non parva, tamen neque 

 spernenda lux universae donationum materiae affulget. Haec vero de agendi 

 ratione , qua universe in tractanda hacce quaestione usus sum , sufficiant. 



