intelligitur donatio (i). Et sane quod ad jus vetus, quaestio fere nulla esse 

 potest , quin acceptionem universe exegerit , cum antiquitus , ne vel ex nudo 

 quidem pacto donationis ulla nasceretur actio , verum ad minimum requireretur 

 stipulatio, solemnibus verbis concepta, sive secuta ad interrogationem solemnem 

 alius congrua responsio alterius, cui adeo donatarii rogationi consensus et ac- 

 ceptio manifeste inerat. Ceteris etiam donandi formis , veluti mancipatione , tra- 

 ditione in jure cessione , acceptilatione debiti remissione per pactum de non 

 petendo , quin acceptio contineretur , nisi antiquitatis , et juris rationis plane 

 imperitus dubitare potest. Major tamen forte dubitandi ratio adest , in eo quod 

 Antoninum Pium de donationibus parentes inter et liberos constituisse ap- 

 paret , ex jr. vat. p. 78. A. 1. 20 et I. 4. Th. de don. ubi sufficere dicitur , 

 modo nuda illorum voluntas claruerit , quae non dubium consilium teneat 

 nee incertum, sed judicium animi tale proferat, ut nulla quaestio voluntatis 

 possit irrepere. Ex quibus verbis facile quis inferat ; cum inter parentes 

 et liberos sufficiat , constare certo certius de donandi voluntate , sane in illis , 

 ut perfecta censeatur donatio non requiri acceptionem } quo sensu autem 

 laudata Antonini constitutio intelligenda sit videatur infra, (2) nee acceptiouem 

 certe ea parentibus liberisque remissam esse , luce clarius plura loca ex fr. vat. 

 demonstrant , veluti p, 60 in. ubi professio donationis , apud acta in favorem 

 filiae emancipatae facta donationem , perficere negature , item pag. 5g. p. t. 25. 

 ubi eadem apud acta professio , in filium emancipatum donationem conferendi 

 gratia facta destinationem potius liberalitatis , quam efFectum rei actae continere 

 dicitur : quae loca cum ambo post Antoninum Pium sint concepta , et aliam 

 interpretationem non recipiant , quam ut ob defectum acceptionis perfectam 

 non esse donationem dicamus (sane enim ex professione apud acta de donandi 

 voluntate satis constabat) sequitur , ut et in parentibus liberisque post Antoninum 

 requisila fuerit acceptio. Itaque res perpetuo remansit , nee quicquam in ea mu- 

 tavit Justinianus imperator } quae enim a dissentientibus ad partes vocatur 



(i) Vid. Cicero in Pop., C. 3 add. 1. 55. D. de obi. et act., 1. 19., 2., 1. 5o. et 1. 10 1. et a6, D. 

 de donat. 



(a) i. c. 3, s. a. . 5., p. 44. 



