(94) 



comme dangereuse , a peYdu le droit de se plaindre de Vinconduile 

 de celle-ci." 



Quum uxor autem divortiuni postulat ob adulterium mariti , is 

 exceptione uti non potest, dicensconcubinam , suam propriam esse 

 liliani natural em ; uam adullerium nihilominus a (lest , quanquam 

 majori crimini , nempe incestui , conjungitur ; honor et jus 

 uxoris seque laeduntur : si aliter decidendum esset , maximum 

 flagitium poense evitandee medium . eveniret (12). Nihil impedit 

 quominus uxor divortium oblineat , . quamtis concubina solum 

 post excessum uxoris domum habitavit ; nam art. a3o Cod. Civ. 

 hod. dicit , dans la maison commune , et non habitation commune $ 

 domus mariti continue remanet domicilium amborum conjugum , 

 quarndiu divortio non separantur ; mulier'enim non aliud quaui viri 

 domicilium habet : lex concedit , ut uxor separationem petens , 

 aliam quserat habitationem , interea tamen maritus concubinam 

 introducendo , connubialem violat tidem , ita ut gravissimam diver- 

 teudi causam preebeat ; legislator concubinee prsesentiam in domo 

 communi exigit , quia in contrario casu ferme impossibile foret, 

 adulterium mariti probare (i3). 



Sed adulterio ab uxore perpetrato , maritus cum socia cobabi- 

 tare non desinit ; quid juris ? ut confirmetur raaritum nihilominus 

 iutendere posse divortium , perhibent reconciliationem non sup- 

 ponendam esse , quia inter crimen commissum atque institutam 

 actionem aliquid temporis effluxit ; nee ulla codicis dispositione 

 statui , ut vir statim a flagitii cogniti momento ultionein a lege 

 concessam adhibeat ; nulla quoque dispositione praescribi , ut in- 

 terea uxor a domo remittatur , imo marito jus illud non compe- 

 tere , uam secundum art. 269 et 268 Cod. Civ. mulier momento 

 initse actionis domum reliquere potest, non debet , quoniam cri- 

 inine coram judicibus nondum probato , illegitime a bonis suis , 



(12) Arret de la C. de Cass. 26 Juillet i8i5. (jurisp. du cod. civ. torn. 

 21 , pag. 5o6). 



(i5) Arret de la C. de Douai, s4 Juillet 1812. (jurisp. <lu C. C. vol. 20, 

 pag. 129). (Confer etiam, torn. 2, pag. 555). 



