opus esse videtur. Vos ipsi , A. H. , vel me tacente , ultro intelli- 

 getis, me iudulgentid Vestri nunc inprimis indigere , modo audive- 

 ritis, mihi nil lale cogitanti, et prseterea aliis rebus Academicis trac- 

 taudis valde occupato , pridie sub vesperam modo nunciatnm esse , 

 me Prorectoris vices boc solenni die Academico suslinere debere. 

 Jam igitur , quum ego unus ex illis sim , quibus ad cogitan- 

 dum et scribendum otio ac tempore opus sit, atque ob instan- 

 tem solennitatis celebrandse diem mihi utrumque omnino defuerit; 

 neminem Vestrum tarn durum et ab humanitatis sensu adeo re- 

 motum esse opinor , ut bodie a me Orationem secundum artis 

 prsecepta elaboratam exspectet. Quod potero, faciam. Vobis bre- 

 viter exponanij quae superiors anno turn adversa , turn prospera , 

 Acadcmiae nostrae evenerunt. Neque aliud quidquam a Vobis peto, 

 nisi ut linguis aniinisque faveatis , et nuda uarrandi simplicitate 

 mea contenti sitis. In hnnc enim locum non escendi, ut deside- 

 rio meo satisfacerem , sed ut alterius voto obtemperarem , nee 

 ut aliquam gloriam aucuparer, sed ut necessitatis legi obsequerer. 



Lex Academica, A. H. , me, quamvis invitum, dolorem acer- 

 bum renovate jubet , propterea quod milii necessitalem imponit 

 dilatandi rursus vulnera , quae tempus coeperat quodammodo 

 obducere et sanare. Initium enim supcrioris anni Academic! 

 morte Cl. Viri , Joannis Baptistae Hellebautii nobis admodum triste 

 ac luctuosum fuisse, neminem quemquam Vestrum in dubium 

 vocaturum esse opinor. Tune re vera vidimus, et luculentissimo 

 exemplo edocti sumus , verissime omnino scripsisse Ciceronem : 

 O fallacem hominum spem , Jragilemque fortunam , et inanes nos- 

 tras content iones ! Quae in media spatio saepe franguntur ac cor- 

 ruunt, aut ante in ipso cursu obruuntur, quam portum conspiccre 



