(5) 



potuerunt." Vix enim Hellebaullus Academiee magisterium in 

 se receperat, quum vehementiore haemoplysi corrcptus intra pau- 

 cas boras occumberet , licet raedici arte sna succurrere laboranti 

 quovis modo studuerant. Quantam jacturam isto [incxspcctato 

 casu Acadcmia nostra fecerit, ct quantam vim illius viri obitus 

 ail animus habuerit nostros , ipsi nostis , nee opus est, ut denuo 

 repetara. Defuncti mortem sancte et religiose luximus. Debitum 

 liouorcm piis ipsius maoibus habuimus. Memoriam defuncti nos 

 semper grato pectore usurpaturos cssc promisimus. Eaque omnia 

 jure ac mcrito fecimus. Quamdiu enim Hellebaulius nobiscum 

 vixit, duplicem, qua indutus erat, personam, alteram profes- 

 soris, civis alteram, semper ita sustinuit, semper tarn prudenter 

 egit, ut neutra alteri officeret, verum ambse amice conspirarent. 

 Sed quum baec omnia Clar. Collega noster ,- Rev. Schrantius , co- 

 ]>iosc, et cum magna eloquentiae vi , nobis ex boc ipso loco ex- 

 posuerit , atque prseterea multis Vestrum aliundc satis superque 

 notum sit, quanta optimi Hellebautii integritas per omnem vitam 

 fuerit ; nolite mirari, A. H., cur is, qui nobis omnibus semper 

 in deliciis fuerit , etiamnnm nobis omnibus desiderio sit. 



Ad boc autem malum alise deinceps accesserunt calamitates. 

 Nam paucis post mortem Hellebautii tnensibns Academiae Nobi- 

 lissimus Curator, Van der Haeghen Van der Cruysse , diem BU- 

 premum subito obiit. Hie optima: notse vir buic uostrae Litera- 

 rum palaestra? ex aniiuo favebat: ipsius saluti, quantum maximc 

 poterat, studere et consulere cupiebat: quavis datd occasioue non 

 verbis, sed factis ostendebat, nihil sibi magis cordi esse, quam 

 Professorura pariter atque studiosorum juvenum commodis iuser- 

 vire , et ad communem Academia? utilitatem aliquid conferre 

 posse. Nee mirum. Sciunt enira ad unum omnes , qui hunc virum 



