(94) 



paucovum annorum spatium earum scientia Contrahi potuisset. 

 Quare a pueritia iis imbuebantur , qui ad gloriam militarem adspi- 

 rarent. Eadem vero ilia cum difficilius etiain explicentur , ad 

 oratorem potius transeundurn essc censemus, et primo loco bre- 

 viter videbimus de eo , quid proprie fuerit eloquentia antiqua , turn 

 quousque patuerit, quoenam ejusdem fuerint opportunitates , im- 

 primis in republ. Romana hacce setate , enarrabimus , ut postea 

 videamus de ipsis oratoribus ear-unique institutione. 



Ut antiquae eloquentisc habitum atque rationem nobis ante 

 oculos ponamus, id imprimis agendum est , ut prorsus nos insi-, 

 nuemus in antiquum sevum , iis relictis, quae ad nostros mores, 

 uostraque instituta pertincant (5i), quippe quse toto coelo diversa 

 sunt ab agendi vivendique ratione , quse in antiquis rebuspubl. 

 ol>tinebant. Nam prseterquam quod hodie nostrse eloquentiee non 

 idem tribuatur honos , qui apud antiques ipsi tribuebatur , op- 

 portuuitates fere desunt. Habentur sane regiones, imprimis An- 

 glia, ubi permultse sunt eloqnentise opportunitates, qnse in patria 

 nostra et per universam Europam sensim paullatimque existunt. 

 Habemus certe eloquentioe genus, Veteribus ignotum, et unum in 

 paucis ad ejus gravitatem et majestatem accomodatum , sacram 

 dico eloquentiam. Sed quis non videt hasce eloquentise opportu- 

 nitates longe alias esse , quam quse apiid antiquos aderant ? Ibi 

 enim oratores exstiterunt ex ipsa civitatis constitulione , ac per- 

 suadendi commovendique studio ad suam dignitatem increvit 

 eloquentia. Apud Grcecos et Romanos erat civilis , et cum civitatis 

 libertate et patriee amore arctissime conjuncta. In hodiernis 

 nostris Regnis summa rerum non penes poyiulum est, non omuia 

 qu?e ad negotia publica pertinent in nna eademque urbe pera- 

 guntur , absunt comitia, concionesque populi : abest igitur stimu- 

 lus ille , quo antiqui oratores incitari solebant , ut sua facundid 

 universum populum incitare aut sedare , res summi momenti 

 efliccre aut prohibcre , ipsam patriam vindicare, ipsamque liber- 







^3i) Cf. Francius orat. de perfect, et co/isumin. Orat. Oral. 16. p. 168 et i5g. 



