(96) 



rigenda sunt, quid erit tutius, quam earn excrcere artem , qua 

 semper armatus presidium amicis , opem alieuis , salutem pe- 

 riclitantibus , invidis vero et iniraicis metum et terrorem ultro 

 feras, ipse securus et velut quadam perpelua potentia ac po- 

 testate raunitus ? cujus vis et utilitas , rebus prospere fluentibus , 

 aliorum prsesidio et tutela intelligilur : sin propriuni periculura 

 increpuit, non hercule lorica aut gladius in acie firmius mu- 

 nimentum, quam reo et periclitanti eloquentioe simul preesi- 

 dium et telum , quo propugnare pariter et incessere , vel in 

 senatu, sive apud principem possis'' etc. Et quis adeo mi- 

 rari possit juvenes vehementissinao eloquentise studio flagrasse , et 

 quidvis dare cupivisse, ut ad oratoriam laudem accedere possent? 

 Et non poterant non juvenes oratorem audire , qui totam horai- 

 num mullitudinem , quoquo vellet , inflectere , quicquid obstaret, 

 dejicere, quicquid resisteret, summovere, ubivis persuasionem et 

 assentiendi studium excitare poterat , quin ad parem ipsi et 

 persuadendi vim et glorise splendorem continue adspirarent. Et 

 non tantum in eloquentia summa erat laus , sed etiam sumraa 

 utilitas , maximumque emolumentum situm. Ad oratoris enim 

 muuus plurimse ex artibus pertinent (36): Quam ob rem, inquit 

 Cicero , si quis universam et propriam oratoris vim definire 

 complectique vult, is orator erit, mei sententia , "hoc tarn gravi 

 dignus nomine , qui quaecumque res incident , quae sit dictions 

 explicanda , prudenter et composite et ornate et memoriter die at 3 

 cum quadam etiam actionis dignitate" Cum Cicero in loco , qui 

 exstat in Oral. proMuraena, ad quern respicimus (5y) , duo tantum 

 memoret, quibus ad summos honores pervenirent homines; non- 

 nullis videtur addendum tertium munus , jurisconsulti nempe (38). 

 Sed equidem dixerim , duo haecce, eloquentia et jurisperitia, adeo 

 conjuncta fuisse , ut a se invicem separari non possent. Juris enim 



perjlus, si nomen sibi nancisci vellet, necessario eloquens esse 



* ^ ^ ___ 



(56) De Orat. I. i4. (5:-) c. i4. (58) Vid. Otto in dissert, de Vit. 



Serv. Sulpic. c. 5. i., quern laudat et sequitur Luzac in dissert, de Hortensio, 

 sect. II. c. i. i. 



