QUI LA.TINA. CAHMINA SCRIPSEBUNT ? 



et 1 1^ iii-is, ut suam ipsi linguam , seclusam ac separatam a 

 communi, poetae habuisse videantur. 



Quiim autem Latini plurimura debeant Graecis, quos admi- 

 rabili elegantia et delectu sunt imitati , omnisque fere dicendi 

 ratio et iiatura ad Graecum sit formata, tenenda quoque est 

 lingua graeea , versandum est in lectione poetarum , unde 

 jucundum pariter et fructuosum sit cognitu, qua arte, quo 

 judicio Latini rivulos ex Graecis fontibus derivaverint , quod 

 ipsum adolescentes generosse mentis aemulatione laudis in- 

 cendat, qua in re exemplo prsecipue sint Virgil ius, Pro- 

 pertius et Horatius. 



Poetse quoque , quern fingimus , perquam utilis est diver- 

 sarum linguarum facultas, quibus insigniores in Europa po- 

 puli utuntur, ut ea viam sibi muniat optima illorum opera 

 iegendi , eademque cum aliis comparandi , qua comparatione 

 recte instituta mirum est quantum sensns veri pulchrique 

 alatur. 



Quid dicam de variis carminum generibus, quae suum fere 

 quodque argumentum, verba, dictiones et figuras poscunt ? 

 Quid de dulcissimo modorum concentu , de jucunda pedum 

 varietate, de constanti eademque fere semper syllabarum 

 quantitate , quae singula et plane cognoscantur , nee sine 

 facilitate usurpentur necesse est. Atque ista, quam in sylla- 

 barum quantitate servatam videmus, constantia, miram gra- 

 tiam carmini conciliat, quo magis elaborandum nobis est, 

 ne erremus, quod eruditis auribus aeque accidit ingratum, 

 ac si quis in canendo leges musicas violet; omninoque co- 

 lamus isfcim in componendis versibus religionem, quam op- 

 timi quique Romani, qui omissa Graecorum licentia, con- 



