QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 85 



veterum exemplis , nova de suo adjecit , ut de citrea et 

 bombyce , quam Vidaeiam appellat ab Hieronymo Vida , qui 

 hoc animalculum prseclaro carmine celebravit. Dicit autem 

 Vida lib. I : 



Immortale (amen rcstat genus his, neque mortl 

 * Est penitus locus, aeternum nam scroina durant. 



Et hoc saepius facit Grudius. Habet ingenium simile agro 

 fertili, qui, quod in gremium accepit, duplici fcenore reddit. 

 In aflectibus animi exprimendis proxime accedit ad Tibullum , 

 cujus sensu se imbuit, eodemque suas elegias ita perfudit, 

 ut in iis Tibullus simul et Grudius, sed magis etiam Gru- 

 dius agnoscatur. Hujus generis est Elegia IV , lib. I , pag. 7, 

 unde haec inprimis notanda : 



Ingratum est, sine te, qnidquid sub gurgite volvit 

 > Nobilis auriflua, Lydius amnis aqua. 



1 1 

 At te dum tencam, et tu me, mea vita, protervus 



Dicam Dis maguis me, mea vita, parent. 

 ....................................... 



Tune mild luctantum ventorum audire furores, 

 Tune milii deciduae murmura ludus aquae. 



Invideant mihi tune homines, mea Fulvia , Dique 

 * Invideant, faveat dummodo solus amor. 



m, 3. 





c Sit mihi paupertas tecum jucunda Neaeral 

 At sine te regum munera nulla volo. 



Eodem Grudio familiaritas est cum Propertio. Proper- 

 tius I , Eleg. II : 



Quid juvat ornato procedere, vita, capillo? 

 Et tenues Coa veste movere sinus? 



