a54 VITA BELGARUM 



porro Rutgersii opera, in tribus ad patriam suam legatio- 

 nibus, adeo probata est, ut eum aureo torque non exigui 

 ponderis ornatum, in ordinem Suecicse nobilitatis cooptaret. 

 Ab eo inde tempore in amicitia et legatione regis permansit, 

 suscepta ilia in varias regiones, ac tandem iterum in patriam, 

 ut Hagae-Comitum ea saltern quiete frueretur, quae in vitam 

 legati cadere possit, quam ei non contigisse magis diutur- 

 iiam, literarum causa vehementer dolemus. Rutgersii Poe- 

 mata sparsa in unum collegit N. Heinsius, suisque ipsius 

 inseruit a pagina 3 17 ad 353. Unum praeterea ineditum 

 dedit Santenius Del. Poet. pag. 35g. In albo Casparis Kins- 

 chotii. 



Me quoque , Kinschoti, cupis, hac regione videri? 



Da vcniani; mclius dissimulare foret. 

 Sit taraen, ut mandas : quis pauca negaverit illi, 



Orania coelcstcs cui tribnere Dei? > 

 t.a&t .n- 



Heinsius in Praef. pag. 3ro, significat Rutgersium non ex 

 professo quidem nee frequentem Carmina scribere, ex pau- 

 cis tamen pagellis amoenum hominis et versatile ingenium , 

 cuique nihil non feliciter cedebat, agnosci. Heinsius haec 

 scribens non dici potest memoriae Rutgersianae nimium tri- 

 buisse. Ego in Carmine ad G. J. Vossium, Rutgersii prae- 

 ceptorem, cum divinam illam magnorum hominum pietatem, 

 turn Poeticam dexteritatem laudo , et tola mente amplector, 

 pag. 329. 



O cui debemus, quern nunc praestamus amorem 



Pieridum sacris, Principibusque fidem. 

 Cojusin ingenio posuit sapientia sedem, 



Et junxit comitcs ex Helicone Deas. 

 Qui quidquid veteres, quidquid docuere minores 



Conipositum sanclo pectore solus habes. 

 Accedit probilas, et nescia fallere virtus, 



Et mores, sed quos saecula rara ferant. 



