QUI LATINA CARMINA SCRIPSEKUNT. 



Romanae majeslatis erat victisparcere,superbos debellare, 

 et hanc illi in Carminibus suis imitabantur; nisi in singulari 

 certamine sarcasmo uterentur. Nee in Barlaeo bene conve- 

 niunt Albion nioriens et mcesta deplorat. Pag. 161, Regem 

 Galliae alloquitur, ut Richelium amare pergat. 



Richeli mirare laborem, 



Et aalva tantum Rex raajestate parenlum, 

 Et sacrum venerare caput. Vacat ilia senettus 

 Tola tibi. Canis robar tibi sumis ab isiis, 

 Et macies haec ipsa tuae sors laeta tiara; est. 



Majorem sibi in quantitate nominum propriorum nonnulli 

 sumunt libertatem. Ita Barlaeus, pag. 128 utitur Macedo, 

 quamvis non sine exemplo,et 189. Phocion. Equidem in his 

 linguae cujusque proprietatem esse servandara judico. Alia 

 res est in terminatione. Bene monet Cluveritis ad Claudianura 

 Bell. Geldon. 91, non nisi magna exempla esse sequenda, 

 eaque parce imitanda , si a communi ratione deflectere velis. 

 Claudianus ibi scripserat Syphacem : si tamen locus sanus sit. 

 Auribus enim Romanis vix tolerandum censeo , aeque minus 

 atque Epictetus et Euphrates, de qua pronuntiatione lepidum 

 est Broukhusii Epigramma p. 35a. Ita nee ad linguae proprie- 

 tatem attenderunt, qui Pausilypum dixerint : nam prima in 

 >omi Gnecis producitur. Vid. d'Orville ad Charit. Tom. II, 

 pag. 358. Videmus igitur nimiam ardoris vehementiam Bar- 

 laeo nocuisse : sed in Elegiis est magis sedatus et placidus, et 

 hominum more loquitur ; utLib. II, pag. 81, in anum nubere 

 parantem. 



i Ecquid adbuc tcnero pelulans ilhulis araori, 



Et Paphio tentas bclla movere Deo? 

 Oscula poscis anus, legesquc invertis amantum, 



Et cupis exemplo nubcrc moiistra tuo. 

 Duceris in nuesium, gressu titubanlc, cubile, 



Sponsaque fis, nunquara quae poles esse parens. 



