QUI LATINA CARM1NA SCRIPSERUNT. 3a5 



.unplificare cessavit. Ita in nova Poematum suorum cditione, 

 r I ii. i m in lucem emisit Amst. 1666 apud Elzevirium, Carmi- 

 num quaedam specimina dedit, composita a Jano Rutgersio 

 et Gaspare Kinschotio, a quibus nihil adhuc, uno fasci- 

 cule conjunctum, prodierat. Kinschotium fratris instar ama- 

 bat. Kinschotius Heinsium non minus carom habebat. Posita 

 erat ista amicitia in morum studiorumque similitudine. Libet 

 mihi verbis Heinsii declarare quis et qualis Kinschotius f'ue- 

 rit. Kinschotius, inquit in dedicatione Carminum Aclopti- 

 vorum , pag 6, longe cultissimus eruditissimusque juvenis., 

 quern nos Batavi litterato orbi in paucis imputare pote- 

 ramus, nisi funere prsecoci , mediae inter annum vicesimum 

 j) tricesimumque aetatis elatus esset incredibili meo cum do- 

 lore. Et pag. i o i , Kinschotii , popularibus suis noti , et 

 exterorum multis , praesertim qui interfuerunt comitiis Mo- 

 nasteriensibus ad communem Europse pacem concilian- 

 dam, quibus interfuit et ipse in Batavorum legatorum 

 comitatu, plurimis etiam illustri illo ex ccetu ob praecla- 

 ras aniini , ingeniique dotes gratus et acceptus, quorum 

 9 etiamnum aliqui in utraque Hesperia Galliarumque re- 

 gno vivi supersunt conspicui dignitatibus summis. Ex 

 eadem prsefatione discimus Kinschotium morti proximum 

 jussisse Poemata sua comburi ; sed jam nonnulla sparsim edita 

 in hominum manibus erant. Itaque amico cuidam negotium 

 commisit, ut eorum delectum faceret ad earn rationem quam 

 ipse huic praescripsit. Mortuus est Kinschotius A. i65o, et 

 Carmina illius, demum prodierunt A. i685, curante Jacobo 

 Gronovio, qui Carmine ad lctorem praefatus est, ex quo 

 apparet non injustam esse Broukhusii reprehensionem ad 

 Propert. Lib. IX, 61. Ea digesta sunt in libros, quorum 

 primus sacra et pia, secundus Elegias et Eclogas, tertius 



