3a6 VITA BELGARUM 



res gestas, quartus Miscellanea continet. Antequam transea- 

 mus ad censuram Carminum Kinschotianorum , non alie-' 

 num est referre quale Grsevii de iis fuerit judicium. Is in 

 Epistola ad Petrum Francium a Fabricio edita pag. 498, 

 Hoc unum, inquit, miror, inter praestantiores Poetas Bel- 

 gicos a te referri Scriverium, qui sane durior, et ornitti 

 Kinschotium, qui non modo Scriverio, sed multis aliis est 

 prseferendus , prsesertim si a?tatem , qua obiit , respicias. 

 Cf'r. Klefek Bibl. Erud. Praec. pag. 187. Sed Francius ipse 

 egregius Poe'ta, erat acutissimus in notandis Poetarum ge- 

 neribus. Itaque, quo tempore hanc ad Graevium scripsit 

 epistolam, aut Kinschotii Carmina non legerat, aut illorum 

 in mentera ipsi non veniebat. Postea certe Kinschotium et 

 legit, et variis observationibus illustravit, quod exemplum 

 ad P. Burmannum pervenit, quern vide ad Lotich. pag. i46. 

 In libro primo legimus Carmen Kinschotii in obitum pa- 

 rentis, monumentum juvenis, qui cum insigni pietate ex- 

 cellentem Poesios Latinse facultatem conjungat. Ex itinere 

 rediens et nihil tale suspicans, patrem morti vicinum repe- 

 rit, pag. 1 4 1 5. 



Ut licuit fan , suspiria peclore ab imo 



Longa trahens : sic me, genitor carissime, dixi 



Excipis ? liaec discedenti promissa dedisti ? 



v Ecqua mei tibi cura super ? men" optime rerum, 



Novisti ? mens an pariter cum voce recessit ? 



Affectus da signa tui. Nihtl ille moratur, 



Viribns enixus totis cducere vocem, 



Qnae tamen ut summis excepta est denique labris , 



Imperfecta fuit, tenuiquc in murmure tandem 



Desiit. Accedo propius, carique parentis 



; Excipiens fugientcm animam , super oscula figo. 



Ille velut potuit mox reddidit oscula nato, 



Inde manum junxi, junctam premit arctius ille. 



