QUI LATINA CARM1NA SCRIPSERUNT. 3a 7 



Priucipem Arausiacum, infantem mortuum, conventu ma- 

 jorum suorum solatur, pag. 20. 



Stat patria morions pro libertatc Wilhelmus, 

 Opprobrium populis , Maure cruente ! tuis ; 



Mauriciusque ingcns ferratum indutus amictum, 

 Qualem in Pleumosiis horruit hostis agris. > 



Qualis luctus deberetur Manibus Henrici Nassavii, Fri- 

 siam docet, pag. ai. 



> Nee tamen imbelli deplores funera qiicstu , 



Adspergi lacrymis nobilis urna negat. 

 Errat adliuc, et multa tui Duels umbra vagatur. 



Mariia gens, vestram flagitat ilia raanum. 

 Placet Nassavios hostilis Iberia Manes, 



" Officii certe summa sit ilia tui. * 



Similiter N. Heins. Carm. pag. 63, Manes Trompianos san- 

 guine Britanno esse placandos judicabat. 



Si flctu tamen urna sinit se tanta rigari. 



Nobiliora cruor jusla Britannus erunl. 

 * Has ille inferias regalibus obtulit umbris : 



Has cineri lacrymas exigit ille suo. 

 Victima quid cessat ? jugulis incumbe nefandis. 



Ensc parentandum, patria moe*ta, duci est. 



Est autem Kinschotius in omni Carminum genera" facilis, 

 cultus et ingenuus, praecipue in Elegiaco. Elegiae in quibus 

 cum Heinsio esse cupit, et Leydam obsessam liberatamque 

 celebrat , longe sunt prseclarissimae. Amico in Galliam abeunti, 



omnia in mari tuta precatur, pag. 45. 







t Neplunus volncres agitet per coerula cnrrus, 



- Frenaque laxalis spnmea solvat aquis. 

 In pelago ludat niveis Galatea lacertis, 



Sseva cavo Triton mitiget xre freta. 



