392 VITA BELGARUM 



tarum Latinorum appellari meruerit. Hos igitur quo melius 

 cognosceret, hoc melius secutus, et vero assecutus est. Natus 

 est eo parente et in ilia urbe, quorum hie praeceptis, ilia 

 exemplis animum juvenilem optime formavit et erudivit. 

 Anno setatis septimo et decimo non solum frequentes ad 

 Gronovium scribebat epistolas, et ab illo accipiebat mutuas, 

 in quibus solebant ffu^flpdo^o-yew; sed etiam carmina Latina tarn 

 nativa dictionis venustate et suavi versuum modulatione com- 

 ponebat, ut, qui de litteris elegantioribus judicare poterant, 

 omnes Heinsium amarent. In his erant Grotius, Graswirike- 

 lius, Mylius, Hugenius, alii. Si quisquam hominum doctorum 

 fuit, qui terras peregrinas viserit, et itinerum varietate et 

 frequentia morum comitatem et animi doctrinam mirum in 

 modum amplificaverit, is profecto fuit Heinsius. In Anglia, 

 in Gallia , in Italia , et ubicunque terrarum esset , insatia- 

 bili aviditate Codd. MSS. inhiabat, quasi diuturnam famem 

 expleret. A. i645, Parisiis morans, edidit carminum fasci- 

 culum, quern rarum esse factum scribit Burmannus in vita 

 Heinsii adversariis prasmissa , et multum differre ab ultima 

 editione, unde patere, quantam ille curam in poliendis ver- 

 sibus adhibuerit. Quod si multitudinem et praestantiam eo- 

 rum , qua? scripsit , cogitemus , per hercle mirum videri 

 debet hoc ab eo fieri potuisse, cui vita tarn parum quieta 

 et otiosa contigit. Ab anno enim i64a ad 1670, peregre 

 plerumque vagatus est. Amor nimirum litterarum semper 

 eum comitabatur. Hie conscendit cum Heinsio navem, sedit 

 post equitem, hsesit in laqueatis aulae tectis. Post multa vitae 

 negotia et factas pro patria sua in Sueciam et Moscoviam 

 legationes, in patriam redux, Vianam secessit, ubi aliquando 

 etiam in otio vixit. Sua ipse poemata conjuncta vulgavit 

 Amstel. 1666. Quae cum invidia inimicorum minus avide 



