VITA BELGARUM 



Ipsa larpis rana spurcum tollit e limo caput, 

 Et molesto per paludes guttur exercet sono. 

 Quid proterva solvis ora, veris unum dedecus! 

 Quid levem rumpis quietem, blanda turbas somnia? 

 Sublet ulvam merge rictus , merge, veris dedecus! 

 Triste ranis et colubris, triste longis vermibus, 

 Imminet predator ales, solis e tepidi plaga : 

 Ille morsu franget artus, franget altos spiritus; 

 Pascet et pullos edaces palpitant! viscere. > 



Sed modus mihi invito est adhibendus. Higtii carmina , 

 antea sparsim vel omnino non edita, in lucem revocavit, 

 A. Upeus , praemissa de vita illius I'elatione , Harderovici 

 A i8o3, eoque munere omnes bonorum carminum amantes 

 valde sibi devinxit. 



HENRICUS HOOGEVEEN, 



m. 1791. 



LEIDENSIS. 



In Hollandia, oppidis frequentissima , nullam fere tam 

 exiguum est oppidum, quin suam habeat scholam Latinam. 

 Doctoribus, qui sumta virili toga in hoc forum deducun- 

 tur , primum minor aliqua provincia solet tribui. Quam 

 si ex eorum sententia, penes quos rei istius arbitrium est, 

 bene tuentur, aliam deinceps atque aliam celebriorem locu- 

 pletioremque nanciscuntur. Ita Hoogevem'us per Wcerdam, 

 Culenburgum, Bredam et Dordracum Delphos tendit, 

 sedes ubi fata quietas, ostendere seni. Erat homo summi 

 assiduique laboris patiens, nee vulgaris doctrina?, quam, quod 

 ad literas Graecas attinet, monstravit edito Vigero , et magnae 

 molis libro de doctrina Particularum. Amabat etiam Roina- 

 nam poesin. Testatum fecit hunc amorem edito carmine 

 elegiaco de poe'si non adulatrice , a. 1761, alteroque , de 



