/,84 VITA BELGARUM 



hanc artem discipulis, quorum multi literarum laude postea 

 floruerunt. Hartmannus juvenis admodum A. 1788 edidit 

 primitias poeticas, quse egregiam spem laetissimorum fruc- 

 tuum ostendebant , si auctor ad majorem setatem pervenis- 

 set. Quam certa ista spes esset judicate ex C. Mario, in 

 Ruinis Carthaginis secum loquente, pag. 2, 



Hie, quacunque vigent herbosa cubilia, quaqne 



Ultima prospectu metior arva meo , 

 r.rbs stelit, Iliac* quondam conies imida Rom*, 



a Hospitioque Deos digna fovere suo. 

 Atque ubi mine, querulis matrem revocanlibus hosdis, 



Addidicit querulos garrula Nympha sonos 

 Saepe repercussi stupefacla nitoribus auri, 



Nupta Jovis sacris adfuit ipsa suis. 

 Nunc ubi tanta jacent Romanus mrenia sudor, 



Njesciaque oppositam corda timere nccem ? 

 Una dies saevis, sed saevior ipsa, fa v ill is 



Per tot congestum saecula mersit opus. 



Splendido initio reliqua omnia respondent. Finem etiam 

 addamus, pag. 16. 



Interea Carthago, tnis veneranda ruinis, 

 ^Eternum memori mente colenda mihi, 



Hanc tibi nos animam debere fatebimur, hanc tu 

 Servasti vestro litoris hospitio. 



Fata velint, prisco tibi surgant mania cultu, 

 Et nitidum tollas aurea , ut ante , caput : 



Ut, qui nunc simili lugemus mutua casu ; 



> Mox etiam incolumis simus uterque pares, 

 u Roma sed, ignoscas, te sit Roma unica major, 



> Haec tibi, tu reliquis sis metus ipsa locis. 



Hsec subito e cunctis, precor, hora bcatior horis 

 Adsit Apollineis vecta per astra rotis. 



