QUI LA.TINA CARMINA SCRIPSEUUNT. 499 



spicuitatis, nee puritatis. Sed tamen in ea vituperanda 

 Saxius Onom. vol. VIII, pag. ia5, modum excedit. Idque 

 a Saxio fieri miror, quern a varia et accurata doctrina multi 

 l.tii(l:int . a scribendi elegantia nemo. Ut Saxius, ita Heer- 

 kensius, quod in ea re ipsi deesset, aliis virtutibus sup- 

 plevit. Historiam et res Patriae suse antiquas accurate tenebat, 

 oculos in spectandis statuis , numis , et artificum tabulis 

 pictis habebat eruditissimos, varias Europae linguas recen- 

 tesque literas callebat; erat bonus medicus, probabilis poeta, 

 cui nihil magnopere defuit, nisi quod minorem, quam par 

 erat, curam poliendis carminibus adhibuerit. Hinc in singu- 

 lisfere versibus est nescio quid durum et difficile, quod legen- 

 tes non valde trahit nee tenet; quo tamen vitio adolescens 

 minus laborabat; sed huic non resistens, cum aetate crescere 

 passus est. Caeterum ea doctrinae fama floruit, ut varias eru- 

 ditorum Societates, tam peregrinae , quam Belgicae eum in 

 ordinem suum cooptaverint. Opera Heerkensii enumerat 

 Saxius Onom. loco laud, quibus adde Satyras , sub ficto Marii 

 Cyrilli nomine editas Groningas A. 1768, quarum nonnullae 

 diu antea jam prodierant. In his ille Satyris veterem morem 

 non secutus, qui de vitiis dicebant, hominibus parcebant, 

 multos sibi mortales fecit inimicos. Homo frontis perfrictae 

 et oris durissimi malis artibus in Gathedram Academicam 

 irrepserat, literas docturus, quarum ne initia quidem satis 

 noverat. Heerkensius eum non cynicum nebulonem, non 

 scurram Pythagoreum, non duplicem et suspicacem Peripa- 

 teticum appellabat; sed scapham dicens scapham, Wolber- 

 sium. Deinde vero meliora usu edoctus ab ista libertate et 

 omnino a Satyris abstinuit, et Buningius impune versus 

 inficetos cudebat. De vero philosopho Sat. IX , pag. 68, ita 

 proccepit. 



63. 



