5io VITA UELGARUM 



* 174 ' BOSCHIUS (HIERONYMUS), 



in.' 1811. 



AMSTELODAMENSIS. 



Ego juvenis XVII annorum versus subinde Latinos con- 

 flabam , qui doctis quibusdam hominibus , ut ferebantur , 

 placebant : mihi non placebant. Sentiebam enim semper 

 his aliquid deesse, quod, quale esset, nee ipse intelligebam , 

 illi, dicere sive nesciebant, sive parum curabant. Videri enim 

 volebant, ut postea comperi, doctiores , quam qui ad istas 

 minutias descenderent. Accidit ut valetudinis causa iter in 

 Hollandiam facerem, veniremque Amstelodamum. Hac setate, 

 procul a solo natali , a parentibus et amicis ; nam erant pfa* 



iro'XXa [jteTa^u Oupea re cxwevra OaXadua TE r,yyfe7ua. Quid mirum 



si desiderium Musarum solatio lenirem? Duxit me fortuna 

 mea ad Hieronymum Boschium , quem ab imagine carmi- 

 nibus praefixa, magis etiam ex ipsis carminibus cognoveram; 

 sed cujus adhuc absens absentis maximus fueram admira- 

 tor. Excipit me , ut omnes excipere solebat discendi cupi- 

 dos nee superbos adolescentes. Senex affiibilis, comis, hu- 

 manus me facit audacem, eique ostendo carmina a me in itinere 

 facta. Placido vultu legit, nunc tacens , nunc mussitans , in- 

 terdum declamans , annuit . renuit ridet , ac tandem , vis tu, in- 

 quit , adolescens , Musarum studium cum aliis literarum studiis 

 conjungere? Ego cum me hoc velle dixissem , Tumille: Bo- 

 num factum ! et Di coepta secundent ! nee ut video , na- 

 tura impediris. Adsit modo diligens et recta artis exerci- 

 tatio. Mihi oranti ut istam exercitationem explicaret, 

 tarn candide et amice explicavit, ut omnia illius verba etiam 



