10 INTRODUCTIO. 



frequent ia hominum, atque pro varia opportunitate 

 de variis rebus , disserebat. Nee aliter agebat cum 

 iis juvenibus , qui , ipsius humanitate et virtute 

 allecti , assidua ejus consuetudine utebantur: pro- 

 uti in horum aliquo errorem aut pravum animi 

 studitim animadvertebat evellendum , aut bonum 

 aliquid eliciendum , ad hoc sermonem dirigebat. 

 Praeterea ea ipsa 9 quae ita pro oblata opportuni- 

 tate disserebat , non redigebat ad certa principia , 

 sed exordiri solebat ab iis, quae ab omnibus agnos- 

 cerentur, /# rav i&aA/0r# opohoyovpsvuv eiropsusro, 

 ut ait Xenophon, hanc tutissimam ad aliquid 

 all is persuadenclum viam esse existimans (i). Non 

 igitur facile quis , in hisce studiis novus , ex his 

 non inter se junctis et pro varia opportunitate ha- 

 bitis sermonibus, totam quandam de rebus divinis 

 doctrinam conficiat, et exponat, quomodo singulae 

 ejus partes in Socratis mente conjunctae fuerint, 

 quibusque fundamentis innitantur. 



Aliud etiam est, quod difficultatem auget: nempe 

 Xenophon conscripsit librum suum, non ut 

 praeberet imaginem Socratis, omnibus numeris 

 absoliitam , sed ut eum ostenderet injuste ab Athe- 

 niensibus esse daninatum ; ad hoc igitur consilium 

 quae conducere videbantur , ea m'odo complexus 



est. 



Ac- 



(l) Gfr. (jr. Wiggers, Socrates , ah Msnsch^ als 

 Burger und aljs Philosophy (ed. II.) p. 181 seq. , et 

 W. Fr. Krng, Gcsck. dcr Phil, alter Zeit (ed. 11.) 5. 5g. 

 Cf. Memor. IV. c. 6. $.'i5> 



