THEOLOGICA. 31 



Socraticam virtutem nil aliud esse, quam na~ 

 turale omnibus fclicitatis studium , rations rectum. 

 Hinc virtutem ipsam ffoQixv dicebat; hinc id, 

 quod omnium experientiae repugnat: neminem 

 novi alia facientem , quam quae facere decere cen- 

 set (i)." 



Hujus autem sapientiae, quae ad xatoxyyuCiuv 

 ducit, praecipua pars est sui cognitio , quae in eo 

 imprimis est posita, ut quis cognoscat virium sua- 

 rummodum, quid facere valeat, quid non item. Nain, 

 qui se ipse novit, numquam nimiis excidet ausis, 

 et sic dedecus damnumque maximum evitabit. Cum 

 autem noverit, quae sibi prosint, quid alii homi- 

 nes sibi praestare possint, maximam ab aliis utili- 

 tatem percipiet (2). 



Cum igitur virtutis finis sit , ut homo evadat 

 KKhoxa/LyMt; , i. e. apt us ad vitam in civitate bene 

 et felicitcr agendam , sponte sequebatur hoc : virtu- 

 tem eatenus modo colcndam esse , quatenus prosit ad 

 hunc finem. Hinc non Socrates id vult, uthomo 

 a terrenis ad coelestia se convertat, sed ut eatenus 

 cupiditates suas coerceat, quatenus ipsum impe- 

 diant , quo minus *U*oiufp*toQ sit (3). Hinc non 

 tantum licitum , sed boni viri ofEcium esse duxit, 

 inimicis quam maxime nocere; prava, ut menda- 

 cium , si bono consilio erga amicos adhibeantur , 



jus- 

 CO Cf. Mem. HI. c. 9. $. 5. IV. c. 6. . 6. 

 (a Mem. IV. c. 2. $. a6-5o. 

 (3) Mem. I. c. 3. . 1 4. coll. u. 



