T II li O L O G I C A. 59 



audiret , quam dc accusatione , ipsiun monet , ut 

 cogitet de defensione paranda. At ille : Nonne 

 tibi videor," inquit , vitam traduxisse, hoc 

 unum meditans, quum nihil almd egerim , quam 

 quid justum sit, quid injustum, inquirerc, illtid 

 facere, ab hoc abstinere ? Haec optima inihi vi- 

 detur defensionis paratio. Herm. At nonnc 

 vides, Socrates! judices damnasse jam multos 

 insontes, eorum scrmonibus oilensos, multos 

 quoque absolvisse injusta patrantcs , qui nempc 

 ipsorum benevolentiam captare noverant? Socr. 

 Scd mchcrcule ! quum jam coepissem cogitare, 

 quomodo me apud judices deienderem , daemo- 



Mirarisne, Deo melius hoc videri , ut jam vitam 

 dcponam ? nam profecto , ad hunc usque diem , 

 non concesserim ullum hominem melius et ju- 

 cundius, quam me, vixisse : optime enim vivere 

 existimo eos, qui optime operam dant ,, utquam 

 optimi iiant, jucundissime autem eos, qui maxi- 

 me vident , se meiiores fieri. Haec autem ad 

 hoc usque tempus mihi contigere. Sin vcro 

 M diutius vivo , non potero non subire senectutis 

 molestias , qua et sensuum acies, et mentis vires 

 minuuntur. Praeterea, si injusta morte afRcior, 

 iis, qui injustc me condemnarunt, lurpe hoc erit, 

 w non mihi. Persuasum mihi quoque habeo poste- 

 ros, etiamsi mine moriar, memoriam mei servaturos 

 esse , alitcr quam eoruin , qui me ad uionein duxc- 



runt : 



