THEOLOGICA. 61 



qualis certe erat Socrates, ea, quae ingenii 

 alacritate , experientiae usu , et analogies e causis 

 ad effectus probabiles concludendo , assecuti sunt , 

 tribuere efficaciae cuidam divinae, immediate in 

 animnm agenti ; quod inter alios in Luthero et 

 Zuinglio apparuit, et in plerisque iis obtinet , 

 qui inter homines parum excultos vates divi- 

 nitus afflati et sibi videntur , et a reliquis habentur. 

 Sic quoque Mystici phantasiae suae luxuriantis 

 figmenta habent pro adspirationibus divinis. Ac- 

 cedebant et alia, quo facilius Socrates eo ad- 

 duceretur : nam in antiquitate vulgata erat opinio de 

 immediata Deorum in hominum animos vi , deque 

 geniis cuique homini adhaerentibus. Praeterea 

 cxigua tune erat animi humani naturae cognitio; 

 quo fieri facile poterat , ut ipse sibi harum , mente 

 peractarum ceterrimeque peractarum , operationum 

 non conscius esset. 



Sponte igitur, uti vopovs illos aypAQov? * sic 

 etiam bane vocem internam a Deo repetebat auctore, 

 quoniam causam propiorem non videbat. 



Quomodo haec iis, quae aliunde , e Plat one et 

 e Plutarchi de gcnio Socratis libro, notasunt; 

 imprimis eo, quod Socrates, ab amicis rogatus, 

 quid esset divinum illud , ipse non haberet, quod 

 responderet, confirmentur et illustrentur, expo- 

 nere non sinit instituti nostri ratio (i). 



Ex- 



(i) Cfur. infer pluriinos, qni de Socratis genio cgc- 



runt, 



