THEOLOGICA. (^ 



casque partim ipse in operibus illis conspicuas os- 

 tendit , partim de Deorum operibus ita locutus 

 est , ut inde efficere queamus , quaenam Diis pro- 

 prietates, ex Socratis mente, tribuendae sint. 



Haec causa est, quare primum egerimus de Dei 

 operibus , et his expositis veniamus ad eorum pro- 

 prietates ; nam haec unice ratio psychologies proban- 

 da videtur, et composita est ad rationem , qua ipse 

 ille , quern interpretamur , progressus est. 



Proprietates igitur, quas Socrates divinae na- 

 turae tribuebat, hae stint: 



Sapietuia , quam , quasi in maximo theatro , in 

 oumi universe egregie manifestatam cernebat. Hinc 

 insthuit egregium illud argumentum teleologicum , 

 quod exponens ostendebat , rerum natiiram ita 

 apte et sapienter ad certos fines attingendos com- 

 positam esse, ut casu existere non potuerit, sed 

 agnoscenda sit ejus causa, natura quaedam divina 

 sapientissima. Etiam ex eo , quod homines ratio- 

 nis participes sint , eamque aliunde eos accepisse 

 necesse sit, probabat, csse naturam divinam ra- 

 tione praeditam. In argumentis igitur, quibus esse 

 Deos probat , dominatur notio naturae rationc et 

 sapientia praeditae ; adeo ut, si Socrates id sibi 

 sumere voluisset , ut divinae naturae definitionem 

 exhiberet, ita hanc instituturus fuisse videatur, 

 esic mentem summam , omnium rerum causam. Prae- 

 cipue hanc divinam sapicntiam amicis suis conspi- 

 cicndam praebebat in ratione, qua Dii moderantur 

 1C 2 ea , 



