T H E O L O G I C A. 75 



et proprietatibus , videamus , quamnam sibi So- 

 crates infonnaverit Dei notionem. 



Ad hunc locum prinuim pertinet , ut inquira- 

 mus , num Socrates ununi esse Deum statuerit , 

 an vero plures. Et sane gaudeo , quod inquisitio 

 cum habuerit exitura , ut constet , egregium ilium 

 virum a polytheismo se erexisse ad monotheismum , 

 etsi impurum etiamnum et avitae superstitionis ves- 

 tigiis commaculatum. Nam agnovit unum Deum 

 supremurn , omnium rerum parentem et conser- 

 vatorem, plures autem ei adjunxit Deos inferiores. 

 Qua de re unus tantum apud Xenophontem 

 exstat locus disertus, 1. IV. c. 3, .13, ubi So- 

 crates distinguit reliquos Deos , qui nobis beneficia 

 praebeant , et unum ilium universi totius auctorem 

 et conservator em. Sed quod unus hie locus diserte 

 pronuntiat , idem egregie aliunde confirmatur. 



Nam uni versa Socratis doctrina ducit ad unius 

 Dei notionem. Causa , quae reliquos adduxit ad 

 Deos plures colendos, haec imprimis erat, quod 

 aut Deo summo indignum haberent, omnia curare 

 et ad minima quaeque descendere, aut non pos- 

 sent mente par urn exculta sibi informare notio- 

 nem vis tantae , quae una , uni personae propria , 

 omnia amplecteretur. Uaec autem causa in So- 

 crate non aderat : imam enim agnoscebat provi- 

 dentiam 5 omnia , tarn magna quam parva , com- 

 plectentem , unam curam divinam in omnibus 

 efficacem ; adeoqtie causil stiblatil , probabile est , 



in 



