THEOLOGICA. 87 



essc Deos crediderit. Nam cum ea sentiemli IM- 

 tione plane cungruit, quod mm lam pliilosophare- 

 tur de persona divina , quam de vi ac voluniate 

 divina. Inquirebat, quid divinum Nunicn homi- 

 nibus praeberc velit , quid ab hominibus postulet; 

 num haec vis et haec voluntas pluribus cumin u- 

 nis esset , an vero uni tantum pcrsonae tribucuda , 

 hoc fortasse minus curabat ; adeoque, quum vide- 

 ret, ab omnibus receptam esse sententiam de plu- 

 ribus Diis , hanc facile suscepit , et diligcnter in 

 earn inquirere neglexit. 



In notione auteni , quam Socrates sibi divinae 

 naturae informavit , exponenda, gravissiuuim aliquid 

 superest. Quae hucusquc disquisivimus, num ma- 

 tcrialis sit nee ne , num uni an .pluribu* personis 

 propria : haec ad externam magis JJei naturam per- 

 tinent. Oculos convertere debemus ad Socratis 

 sententias de interior! Dei natura; ct turn reperi- 

 mus, Socratem Deum sibi proponcre, ut cr;s 

 rationale et morale. Quac Dei notio in umni cjus 

 doctrina .dominatur , et partim diserte ab eo pro- 

 nimiiata cst. Nam Deus , e Socratis sententia, 

 in mundo ordinando et regendo sibi finem aliqucm 

 proponit , et cum quidem , ut hominibus omnia 

 optime inserviant, adeoque habetur nacura ratio- 

 nalis , quae secundum lines, ratione sua sibi con- 

 stitutes, agit. Ilos fines Socrates in rcruni 

 natura manifestatos cernebat, et exponcre solebat t 

 quam conveniemer his finibus, id cst, quam 



