102 C O M M E N T A T I O 



Diit causam b&mfaciendi esse naturam , illos nocere 

 non posse (i). Tails demnm Dei notio vere excitat 

 fiduciae in Deo sensum, amorem ergaDeum, ani- 

 miimque ei plane deditum; ex hac oritur animi 

 tranqaillitas ea, qua homo in mediis rerum exter- 

 narum fluctuationibus ad Deum erigitur , et Divini 

 amoris sensu constans inanet et serenus. Hie cala- 

 mitates , quae ipsi accidunt , tranquillo fert animo. 

 Socrates contra calamitates dicebat esse poenas 

 Divinas (2), quarum igitur sensu non poterat non 

 penitus dejici; simulac ingrati quid ipsi accideret , 

 et rerum naturam externam , et Deum , sibi adver- 

 sum cogitare debebat , et sic ab omni parte se 

 ab hostibus sentire circumdatum. In aciversa igitur 

 t'ortuna non illud ei patebat refagium , quod omni- 

 bus patet , qui melius de Deo sentire didicerunt, 

 nempe ut ad Deum confugiant : hunc ipsum enim 

 sibi adversum esse cogitat. At vero , obmoveri 

 posset, in carcere tamen et mortis periculo So- 

 crates inconcussam animi tranquillitatem ostendit. 

 Hie autem idem observamus, quod in Socrate jam 

 saepius obscrvavimus , et quod in omnibus hominibus 

 cernitnr , nempe a natures incorrupta vinci doc- 

 trinam pravam. Si convenienter doctvinae suae 

 vitam composuisset , non potuisset tranquille mor- 

 tem adire (3). 



Ea 



1 i ) Cf. Seneca , Epist. g5. 



(2) Cf. Mem. IV. c. 4. . 19. sqq. 



>er sortem suain cielius cdob*us , sub 



vi- 



