io6 COMMENTATIO 



Reliqua etiam, quae jam supra vidimus minus 

 probanda esse in Socratisde rebus divinis doc- 

 trina , profecta sunt e ratione , qua Socrates 

 Deum et homines conjunctos esse existimabat, 

 quam hgalem dixinuis. Primum quidem Soc ra- 

 te m vidimus Dei benignitatem restringere ad ho- 

 mines , et ab ea excludere reliquam rerum naturam 

 omnem ; nee minim : ubi enim Deus leges praeci- 

 pit, et pro impletis legibus beneficia rependit, 

 reliqua animantia , quae non libere agunt , nee 

 igitur possunt observare leges divinas , benignitatis 

 divinae participes esse non possunt. Deinde 

 vidimus Socratem existimasse , Deos certum 

 quendam cultum instituisse in singulis civitatibus , 

 quern homines ipsis praestare deberent, Hoc etiam 

 manavit ex illo conjunctionis modo legali. Nam in 

 eo homines non divini amoris sensu ad Deum 



red- 



doctrinae Socraticae indoli ; quod optime illucescit , si 

 conferamus Socratis dictum, Memor. III. c. g. i5., 

 (ubi Deo gratissimum esse eum dicit , qui civilia officia 

 bene peragit) , cum illis Platonis verbis : TTSipaffQact 

 %p>j ivQsvSs (pevystv ort ra%iffTa 3 (fiwyy as b(toiu(rt$ rw 6ew 

 etc. Socrates ornnino loquitur de quadara hominis cum 

 Deo similitudine , in eo nempe posita, quod animus hu- 

 manus corpus regat , nee tameu conspiciatur , prouti Deus 

 universum regens ipse quoque non conspiciendum se prae- 

 bet : sed haec est similitudo naturalis , non moralis , 

 ad quam homo recta ingeuii sui diviui explicatione pervenit, 

 Couf. Mem. IV. c. 3. . i4. I. c. 4. $. 17. Cf. van V e 1- 

 zen, Dissert, de hominis cum Deo similitudine , Grouing. 

 i835. p, g3 sqq. 



