T H E O L O G I C A. 109 



aut corrumpi possit. Plerisque turn Deus habeba- 

 tur quasi homo levis et inconstans , cui modo 

 hoc , modo illud placeret , qui aeque facile homi- 

 nibus succenseret, et donis propitius redderetur. 



Socratis de rebus divinis doctrina ducebat, 

 ut vidimus, ad virtutem civilem: sed id ipsum 

 eo tempore jam magnum erat. Turn Sophistae 

 evertere studebant, et apud permukos jam ever- 

 terant virtutis et civitatis fundamenta. Socrates 

 ea restituebat et confirmabat; illi legtim praecepta 

 et hominum inter se officia orta esse dicebant , vel 

 casu diuturnavc consuetudine , vel legislatorum arte: 

 hie ea repetebat a divino Numine , et vindicari sem- 

 per ab eo dicebat. 



Talis divinae naturae notio non poterat non, eo 

 tempore, quam maxime prodesse. Si ita sublimis 

 fuisset, ac Platonica de rebus Divinis doctrina, 

 longe minus profuisset. Turn in scholis philoso- 

 phorum mansisset , nee extra eas vim exseruisset : 

 nunc in vitam publicam vim habuit, et multos 

 adduxit ad colendam , si non puram religiosamque, 

 certe civilem virtutem ; ut sic aliquando ad pu- 

 riorem et religionem et virtutem adduci pos- 

 sent. Sic in Socrate videmus , quam vere Cle- 

 mens Alexandrinus, Pauli apostoli mentem 

 exprimens , dixerit (cujus verbis jam ut symbolo 

 utor) : 'ETrafi&yuyfi $ QikoffoQia TO 'EMyvixw , 

 w<? o vopog TOVS 'HLppoticus , sl$ Xpiffrw*" (Stromat.. 

 I. 282. editionis Sy/^i/rgi). 



IN- 



