,0 DE J. LIPSII 



Itaque baud facile Ninivita noster rebelles perdomuit, quo 

 factum est ut Lipsius de aliis ad alias rursumque alias gram- 

 matics praeceptiones miserrime tractus fuerit. 



VII. Dura sexennis Despauterii rudimenta hauriebat, sponte 

 ad linguam quoque gallicam honestioribus vernaculam , se de- 

 dit, quam e libris sine doctore ita didicit, ut recte scriberet, 

 etsi loqui et legitime pronunciare non posset. Annum agens 

 decimum, Athum Hannoniae , sub disciplina Petri Jardini(\], 

 a parentibus ablegatur. Hie iterum praecepta grammatica (et 

 quidem Joannis Custodis brechtani) puero sunt inculcata, in 

 regulis aut quaestiunculis ineptis meliorem fere aetatis partem 

 perdenti. Triplicem certe grammaticam, in triplici migratione, 

 sibi puello praelectam , atque ad annum decimum tertium 

 floccis istis se detentum queritur Lipsius, cum tamen ab anno 

 octavo eadem teneret, etsi non eodem modo, deploratque 

 merito , annos illos quinque non in stilo et graviorum rerum 

 scientia positos fuisse (2). 



VIII. Biennio Athi exacto, carmen ibidem coepit scribere, 

 quod non sine admiratione audient, qui rudem poe'tam exsti- 

 tisse Lipsium baud negatum eunt ; quamvis , qui illi annus 

 propemodum aditum ad vitae curriculum dedit, eundem 

 quoque scribendi initium attulisse dicant. Hanc explicat fa- 

 bellam Erythraeus (3), dum ait anno nono, qua homo aetate, 

 quum jam ratione uti valeat , vere incipit vivere , poema con- 

 cinuisse. Anno sequente, Coloniam Agrippinam, ingenio ani- 



(1) Bibl. MS. script. Antuerp. 



(2) Lipsius. Cent. I. Miscell. epist. 94. Aub. Mir. P. L. b. 



(3) Jani Nidi Erythrcei pinacot heca. Lipskv, 1712, in-8, p. 544- Baillet, 

 Enfans celebres. Anuterd, 1725, p. 178. 



