i54 DE J. LIPSII 



Principi Alberto dicati. Accedit praeter commentarios et 

 excursus dispunctio notarum Mirandulani codicis. 



xi. Post Lipsii mortem, in-8, L. B. , 1619. 



xn. In-8 , Aureliae Allobr. , 1619. 



xin. In-ia, L. JB. , 1621. 



xiv. In-fol. , Antv. , 1627. 



xv. In-fol. , ib. , iGSy. 



xvr. In-fol. , ib. 1648. 



XVH. In-fol. , ib. , 1667 et 1668. 



Omnino meliores Lipsianse sunt editiones, quae post Pi- 

 chenam prodiere. Nam ex ea in multisprofecit,inquibusdam 

 mentem mutavit, ut ipse dicit in prsefatione editionis ultimas. 

 Neque enim negamus , alios utiliter adlaborasse , et quan- 

 quam nos primi aut prascipui viam munivimus, illos etiam 

 adjuvisse ad complanandum, aut emuniendum. Hoc in pau- 

 cis , sed bonis notis , e Gallia Josias Mercerus fecit ; hoc 

 Curtius Pichena ab Italia, sedet e Britannia contulit Savillus. 

 Pichena tamen super omnes , adjutus a Florentine bonse notae 

 codice, qui in MedicaBa bibliotheca adservatur, et qui cente- 

 nis circiter locis conjecturas nostras (quod gaudeam) confir- 

 mavit. 



CXXXVI. Ex editione A. 1600, ductae sunt csetera antuer- 

 pienses; eae habent hoccommodi , quod commentarius subjec- 

 tus est textus, qui ante ad calcem rejectus fuerat. Da codicibus 

 quibus Lipsius usus est jam diximus; consuluit, ut etiam vi- 

 demus, editiones veteres, sed non omnes ab initio. Nam in edi- 

 tionis primse prsefatione unam Venetam e saeculo quinto decimo 

 commemorat, quam sibi ait, pro libro scripto fuisse. In 

 sequentibus paullatim et alias consuluit, ut Romanam quam 

 vocat, id est Spirensis, Venetam alteram Rivii, Beroaldinam 



