6o E J. LIPSII 



CAPUT VIII. 



M. TULLII CICERONIS CONSOLATIO. DE QUA 

 JUDICIUM JUSTI LIPSII SUBJUNCTUM. 



LV. Consolationem super Tulliae filiae obitu scripsisse Ci- 

 ceronem, quse prsegnans a Dolabelia dimissa, non diua partu 

 obierat, ex multis Ciceronis ipsius locis constat. Sed quse 

 cum ejus nomine edita est, sub initium anni i583, primum 

 Venetiis a Francisco Vianello veneto, Ciceronem neutiquam 

 auctorem agnoscit, licet Carolus Sigonius tribus orationibus 

 earn conatus sit Ciceroni vindicare. Scripta ergo creditur vel 

 a Carolo Vianello, ut contendit Jo. Rhodius de scriptoribus 

 pseudonymis pp. I7,sq. vel a Carolo Sigoniopotius,utipsum 

 denique confessum esse sunt qui tradant (2). 



Ciceronis falsi consolationem vidimus, scribit Lipsius 

 Franc. Raphelengio (3); qua? me quidem adeo non erigit, ut 

 dejiciat potius : scripta videlicet frigide, solute, et verbo di- 

 cam, inepte. Quis ille tarn stultus, qui speravit se posse im- 

 ponere nobis falsa hac persona sub qua latet aliquis ne supe- 

 rioris quidem, ut suspicor, a?vi. Bardi typographi, qui tarn 



(1) Aub. Mirseus in vita Lipsii. LIT. 



(2) Bibl. lat.,T. I, p. ai3. 



(3) 3 id. sept. i583,B. 28 a. b. 



