VITA ET SCRIPT IS. 61 



ambitiose haec divulgant : sed credo in nostrum risum, et 

 suum quaestum. Valde me Ciceronis poeniteat, si ille vel in 

 medio dolore tarn elumbis : nusquam ncrvi, nusquam senten- 

 tiarum sanguis : ne color quidem verborum, nisi cum ce- 

 russa et fuco. Alio loco ad Janum Guilelmum (i) : Gaudeo 

 conspirare te mecum : cujus judicium super ea consolatione 

 credo te jam vidisse. Et saepius alibi (2). Similiter ad Plan- 

 tinuni, additque : Exordium ipsum incohaerens, inconse- 

 quens : et in contextu periodorum, non caussae pro caussis : 

 quod vitium ei proprium et diffusum toto libello. Subji- 

 ciuntur notaa ubi latinitatem improbat et fragmenta germana 

 ex ipso libro M. Tullii Ciceronis apud Plinium et Lactantium, 

 quae adjunxit ad discrimen et ad usum lectoris. 



(i) B. 48 b. i3 Kal. oct,i584. 



(a) B. 5a a. 65 b. a8a b. a83 a. i4 Kal. Jan. i583, scribit Notario : De 

 falso Cicerone illo, gaudeo tibi probari judicium nostrum. ad Baptis- 

 tum Saccum pridie kal. febr. i5p4 : Mover! te Auctoritate mea scribis, 

 sed requirere tamen caussas, quibus eo sum inductus. Prompsi eas, mi 

 Sacce, jam olira et publice vulgavit Plantinus noster, in eo ipso libello 

 quern excudit. Ex duobus istis locis collatis nonne Judicium Lipsii ann. 

 1 583, apud Plantinum venale 1'uisse. colligere est quod audeamus? 



