VITA ET SCR1PTIS. 63 



Lipsius mitior stomachabatur in eos quorum tcmeritas, va- 

 nitas, frivolaj vclitationes, imo malevolentia et morsus pul- 

 cherrimum studium arcnam bestiariorum faciebant (i). 



LVII. Quamobrem satyrico verbere eos castigare tentavit, 

 non autem sauciare. In Satyra Menippcea frontem remittit, 

 nam materia baud refragabatur. Non solum criticorum incon- 

 tinentiam in vivos, sed praecipue in veteres, quorum scripta 

 audaci manu in totum immutabant. Media curia Cicero ad- 

 versus correctores invehitur; deia Sallustius et Naso; f^arro 

 contra surgit et defendit. Denique fit senatus consultum 

 M. Tullio M. F. Cicerone et M. Attio Plauto Coss. Correctores 

 utiles necessariique censentur. Placet ne quis minor XXV 

 annis correcturam petere aut gerere possit, atque uti censores 

 de doctrina, deque moribus petitorum cognoscant. Sequuntur 

 corrccturne leges. Quaedam in hoc scripto obscuriora juven- 

 tuti consilio auctor fecit. Orationes vero quaeinsitae, proxime 

 ad stilum cujusque, ut potuit, effinxit (a). 



) ni,.h;ij ?.;K ;< :>:,- 11 ' 



LVIII. Innocuus hie jocus crimini versus est. De Ger- 



iii.ii i in quidem audistin'? proscribere misellam satyram nos- 

 tram nuper voluere , ait Lernutio, et ejicere edicto extra im- 

 perii fines (3). Rursus alibi Dousse : In jocis illis Menip- 

 pxx nostrae , aliquid est de lauru poetarum quam largitur 

 Caesar : et ab ea iste ignis. Aiunt ignominia a me affici uni- 

 versum id genus : aiunt Csesarem ipsum aspergi injuria, quasi 

 lion id ei jus per me aut potestas. Itaque a legatis ipsis Caesaris 

 literse subito Francofurtum , quae graviter me accusarent, 



(i) B. 345 a. E. xw , 8 a. EM. 7. Erythraeus , p. 5/j8. 



(a) A. 416. 



(3; III id. Novemb. i53i, B. 19 a. 



