7 o DE J. LIPSII 



grsecum ilium oratorem sequendo , non tarn verba quam 

 monstra vocare liceret : prsesertim quum de illis dici queat : 



Vcrba ea snnt ipso pene tremenda sono. 



Nam quis ista hominum genus non jam matutinarium nee 

 vespertinarium, sed pomeridianarium , taliaessenon fateatur? 

 tune respondet Misokcenus : Meas ipse aures non solum ver- 

 beratas cum tuis, Coronelle, sed etiam consternatas illorum 

 verborum fragore si dixero, injucundum aliquid Kcenophilo, 

 sed veritati jucundum dixero (i). 



LXIV. Scioppius ita eundem campum ingreditur : Neque 

 tamen judicio lapsus hac in re videri potest , quum eo peracri 

 et limatissimo fuerit praeditus, et partim juvenis Tullio feli- 

 citer imitando (quod Variarum ejus Lectionum libellus satis 

 probat) partim vero senectutem jam prospiciens, commen- 

 danda adolescentibus Ciceronis imitatione, quid rectius pro- 

 babiliusque judicaret, aperte satis tulerit. Sed ambitio et 

 inanis gloriolae studium , a recto simplicique genere hominem 

 transversum egit, quod se aliquando Cymbalum Juventutis, 

 ac semidoctis , id est , eorum qui literis censentur parti , 

 multo maxima? admirationi fore minime diffideret. Eadem 

 quidem certe res Heraclitum philosophum induxit, ut in scri- 

 bendo perplexus et obscurus esse vellet, quemadmodum Lu- 

 cretius judicat (2), etc. Alibi idem Scioppius : In J. Lipsii 

 stilo , scriptoris setate nostra clarissimi , istae apparent dotes : 

 acumen , venustas , dilectus , ornatus vel nimius , quum vix 



(i) Pp. a3o a3r. 



v ' ' f - > : li it-.: I (tiS'i..--.ii. ) . ' 



(a) De Stilo Hi&lori.co. Soraa i658, pp. 12 12, ad calcem Infamice Fa- 

 iniani. 



