VITA ET SCRIPTIS. 229 



vertheidiger tier monarchischen statsform, und das verleitele ich auch zu 

 manchen behauptungen , welche den republican ischen Niederlandern in 

 liohem grade misfielen. In seinem schriftstellerischen charakter war gren- 

 zenlose eitelkeit ein hauptzug, was schon die dedication seiner feder an 

 die juugfrau Maria beweist. JOH. GOTTL. BUHLB , geschichte der neuern 

 pliilosophie. T. II , pp. 906, 907. 



Ad CXXXVII. GABR. BROTIER in praef. edit. Taciti : Justus LIPSIUS , 

 belga, corneliano spiritu adflatus, magnoque erudition is paratu ad id opus 

 accessit : omnem 1m jus laboris laudem reportaturus , si non exccrpta tan- 

 turn MSS codicum Vaticanorum, Farnesiani, Covarruviae , Sambuci , yete- 

 rumque editionum adhibuisset, sed libros integros contulisset (i). Ingenio 

 eruditisque commentariis utrumque id subplevit , et editionem caeteris 

 omnibus , quae ante prodierant praestantiorem , magna cum nominis sui 

 gloria Antuerpiae publicavit anno MDLXXIV. Quam postea ad annum 

 usque MDG saepe retractavit, emendavit, melioremque fecit. In hoc glo- 

 riae suaj monimento rursus adornando immortuus est anno MDCVI, aetatis 

 suse LIX. Lipsiorum stirpis ultimus, et magnum decus (a). 



> Inter tantos Lipsii labores, Curtius PICHENA, Magni Ducis Etruriac a 

 secretis, in emendando Tacito Florentiae utilem operam posuit. Ususmanu- 

 scriptis codicibus bibliothecae mediceae, loca plurima, qua; alios fugerant, 

 restribuit et explicavit. lis Lipsius non mediocriter profecit in posterioribus 

 suis cditionibus, ut nitescerent. 



(i) Majorem laadem a dime reportaturus, si libros edidisset, quibus contexuerat 

 caianam hisloriam et initia Claudii corneliano exemplo stiloque , ut ipse testatnr in 

 notis ad Annal. XI. i. At in migrationibus suis, quas frequentes fecere turbulenta 

 tempera, laborcm liunc , fraude an casu, sibi periisse ibidem dcclarat. Jaclura tanto 

 gravior mihi videtur , quod hac adolescens scripserat , ac proinde quum ei molle et 

 elegans adhuc erat ingenium ; postea, singular! humani ingenii inconstautia , in de- 

 tenus mutatus , durum et horridum scribendi genus adfectavit. 



(G. B.) 



() Innumerae postea fuerunt Lipsianx editiones, quaram nitidissimae sunt qux 

 typis ElzevirianU prodiere Lugduni Batavorum annis 1621, i63i et 1640. 



(G. B.) 



