2 3a DE J. LIPSII 



forsan in nostra vernacula lingua ceque rudis, atque ego in vestra latinitate, 

 una eademque res est, etc.* 



Delude amarulentas Lipsii calumnias ad ordines memorans , addit : 



O quam me felicem reor, qui non tecum in Hispania, vel quod fana- 

 tica ilia inquisitio urbibus et agris nostris exterminata sit! 



Venit ad hunc libri adversus Dialogistam locum : 



a Quam clare scrips! haereticos seditiosos , turbidos puniendos esse. 

 Atque subinde ista reponit : 



Quam clare audes adseverare quod nusquam in tuis libris de Politia 

 legitur. Clandestine ad me literae quas rneoe rationes extorserunt, arduo 

 huic negotio non sufficiunt. Seditiosos haereticos, et qui religionis pallio 

 vim factionesque velant et obducunt, ubique in Processu meo divulsi. Haec 

 amici tui (H. L. S. et G. F. quibus quoque displicent dolosa et maligna 

 tua scripta) sciunt, qui XIII Kal. jul. me convenientes , scribendi intermis- 

 sionem tentahant; annuebam hac conditione : Utjateretur Lipsius severa 

 ilia pcena , religionis caussa , in sear libris Politicis commemorata , non pers- 

 trinxisse illos , qui pacate , sive politice tarn verbis quam factis in libertate 

 conscienlice viverent, sed violento impetu out seditione religionem aliquant 

 invehere adtentantes , contra leges patrias et semel receptam religionem , 

 quos secundum jus scriptum merito puniri oportet ; atque hunc scripti sui 

 sincerum sensum esse publico scripto testaretur. Quid ad haec Lipsius? obmu- 

 tuit. Sed praedicti amici miserunt mihi scriptam exegesin (melius determi- 

 natam quam in Politico , et hoc novissimo scripto) qua ipsi incantati vi- 

 debantur cujus tenor hie est : 



Rogatus sententiam ab amicis, tester ex animo et ingenue, fuisse et 

 esse hanc scripti mei mentem , non puniendos nisi turbatores in religione : 

 id est, qui contra leges et magistratum per turbam aut vim novam, reli- 

 gionem invehunt. Quicunque contenli praesente statu, in libertate conscien- 

 tise, cum familia et vicinis aut amicis vivunt aut colloquutur, non esse 

 inquietandos. Item non abitror eos puniendos, qui errant abducti, sive ab 

 impostoribus, sive simplicitate quadam aut opinione citra malitiam , ad 



