44 OVER DE ZWAVELVERBINDINGEN , 



smolten was , er had zich gcen water ontwikkeld of geen 

 zwavel had er zich opgeheven, maar in tegendeel is ook alle 

 de zwavel niet door het water opgenomen ; de oplossing, in 

 de warmte doorgczuiverd zoutzuur behandeld geweestzynde, 

 heeft veel koolstofzuur met gezwaveld waterstofgaz ont- 

 wikkeld. 



Men kan nu nog vragen waaraan het onderscheid van ver- 

 zuring en nietverzuring, der zwavel in zwavelzuur, afhangt, 

 in de omstandigheden waar de middelen daar toe schynen 

 van denzelfden aart te zyn en waar de uitkomsten ook de- 

 zelfde zouden moeten wezen. Het koolstofzuur is hier voor 

 een groot gedeelte , indien niet gantsch, met het loogzout 

 gebleven , en er is geen zwavelzuur gevormd geweest, en in 

 een geval alwaar de uitstooting van het koolstofzuur geen 

 plaats moest hebben, is er insgelyks ook geen zwaalzuur ge- 

 vormd; waar uit men besluiten kan, dat de verzuring der 

 zwavel voortkomt door de uitwerking der onderoxidering van 

 het loogzout en het welk eenennodigen voorgank is voor de 

 uitstooting van het koolstofzuur. Dit leert ons kennen waarorn 

 men zoo groote warmte van doen heeft om eene verzwave- 

 ling, vry van koolzuurzout , te verkrygen, de scheiding van 

 het zuur geen plaats hebbende, dan na mate dat het loogzout 

 zich onderoxideert zoo kan dit zuur daar niet aan gehecht 

 bjyven. En waarlyk er bestaat geene verwandschap van ver- 

 binding tusschen een geonderoxideerd metaal en een zuur, en 

 men kan gelooven dat het door eene voorbereidende ver- 

 Avandschap van zwavel is met het geonderoxideerd loogzout 

 dat de afscheiding van het koolstofzuur plaats heeft. Hier uit 

 zoude nochtans volgen dat een onderoxide zich zeer wel met 

 de zwavel verbindt en zich daar aan in eene hooge betrekking 

 verbindt , niet tegenstaancle , het verlies van de helft zyner 



