INLEIDING. 5 



door de stedelingen onderling aangegaan ; doch het werd weldra 

 als onwettig door den vorst verbroken, terwijl deze tevens uit- 

 drukkclijk aan de inwoners dezer stad verbood, ooit weder iets 

 dergelijks zich aantematigcn ('). 



Zulk eene tijdelijke vereeniging zal men echter gemakkelijk, 

 op de wijze van derzelver vorming lettendc, onderscheiden van 

 eene wettig daargestelde gemeente, welke hier alleen het voor- 

 werp van ons onderzoek is. 



Uit den aard der vereeniging, welke tusschen de inwoners 

 eener stad, met het gemeenteregt begiftigd, bestond, vloeide 

 voort, dat bij dreigend gevaar elk voor alien, alien voor elk zich 

 in de bres stelden. Het luiden der alarmklok, beffroi geheeten, 

 was het teeken hiertoe (*). Bij het hooren van dezelve, moest 

 elk lid der gemeente behoorlijk gewapend zich op eene bepaalde 

 plaats doen vinden : deed hij het niet, dan was hij strafschul- 



dig ( 3 ). 



Het regt van eene alarmklok (beffroi] was zoodanig een 

 natuurlijk gevolg van het regt van gemeente, dat bij het ont- 

 nemen van het een, tevens het andere werd weggenomen. 



(i) Eichhom, Urtprung der stadtischen Perfaisung , not. 172. Gelijk voorbeelcl 

 van eene tijdelijke en onwettig aangegane vereeniging, onder den naam van com- 

 iininnt. to Mans in het jaar 1067, vindt men vermeld in de Gesta ponti/tcum Cono- 

 mamensium , hij Bouquet, Recueil des historiens des Gaules et de la France. Paris, 

 1739, torn. XII, pag. 540. 



(>) Zie Lettres sur I'hisloire de France, par Augustin Thierry, pag. 222. De 

 nieuw gckozene magistraten verzamelden de burgers rondom de banier der gemeente. 



( 3 ) DuCange, Glossarium latin itatix, op het woord Be/froi; en Ordonn. des rots 

 de France , torn. XI , pag. 239 , 242 , 263. 



